Celestial Dreaming

โรงละครความรักแห่งทริสเทน
ยามบ่ายของเมด ภาคแส้แห่งรัก
ไซโตะ : เอ๊ะ อยู่ๆจะมาเล่นละครทำไมเนี่ย แถมหลุยส์จะมาแสดงเป็นเมดอีก ไม่มีปัญญาทำได้อยู่แล้ว
หลุยส์ : ไม่ลองแล้วจะรู้เหรอ เอาล่ะเริ่มแล้วนะ
ไซโตะ : เอเดรียน เอเดรียน
หลุยส์ : เรียกดิฉันเหรอคะ นายท่าน
ไซโตะ : ชั้นอยากให้เธอมาเป็นนางแบบภาพวาดให้หน่อย เอ้าไปนั่นตรงนั้นสิ
หลุยส์ : รับทราบค่ะ
ไซโตะ : มัวยืนทื่ออยู่ทำไม รีบๆถอดเสื้อผ้าออกเร็ว
หลุยส์ : จะวาดภาพนู้ดดิฉันเหรอคะ ได้โปรดเถอะค่ะ แม้เป็นคำบัญชาของนายท่านแต่ว่าเรื่องนั้นเรื่องเดียวที่ดิฉันทำไม่ได้
ไซโตะ : ชั้นบอกให้ถอดก็ถอดสิ ไม่งั้นจะช่วยก็ได้เอามั้ยล่ะ
ไซโตะ : อยากแสดงบทท่านเคาน์แบบนี้ไปตลอดจัง แหล่มเลย แหล่มเลย(คิดในใจ)
หลุยส์ : อ๊า ยกโทษให้ด้วยค่ะ นายท่าน ถ้าเกิดมาดามเห็นเข้าตอนนี้ล่ะก็
ไซโตะ : อย่าห่วงไปเลย ถ้าพูดถึงฟรานซีนล่ะก็เพิ่งจะออกไปข้างนอกเมื่อตะกี้เอง
(ปัง เสียงประตูปิด)
ไซโตะ : ฟะ ฟรานซีน ไม่ได้ออกไปข้างนอกเหรอเนี่ย
หลุยส์ : เอ๋ คนแสดงเป็นคุณหญิงของท่านเคาน์คือเชียสต้าเองเหรอ
ไซโตะ : เธอเข้าใจผิดแล้วนะ ฟรานซีน ยัยเมดนี่บอกว่าชอบชั้นแล้วก็ถอดเสื้อผ้าออกเองเลย ไม่ได้โกหกนะ คนอย่างชั้นไม่มีทางชอบเมดหน้าอกแบนๆอย่างยัยนี่อยู่แล้ว
หลุยส์ : ต้องพูดว่าผู้หญิงสถานภาพต่ำอย่างยัยนี่ไม่ใช่เหรอยะ
(เผี๊ยะ เผี๊ยะ)
ไซโตะ : เจ็บ เจ็บ
หลุยส์ : เชียสต้าทำอะไรของหล่อนยะ เบามือทำไม
ไซโตะ : ช่างมันเถอะ แสดงต่อสิ โอ๊ย หยุดเถอะ ฟรานซีน
หลุยส์ : หยุดเถอะค่ะ คุณหญิง นี่เป็นเพราะคุณท่านบังคับขืนใจดิฉัน ไม่ใช่เพราะดิฉันไปยั่วยวนท่านแน่นอนค่ะ ถ้าไม่เชื่อล่ะก็ดิฉันจะพิสูจน์ให้ดูก็ได้ค่ะ
ไซโตะ : เอ๊ะ อยู่ๆแทรกมุขในบทตามใจชอบได้ยังไงเนี่ย หลุยส์
(ฟุ่บ ฟุ่บ)  
ไซโตะ : ห๊ะ ยัยบ๊อง อย่านะ
หลุยส์ : ย้าก
(เผี๊ยะ)
ไซโตะ : โอ๊ย เป็นแค่การแสดงไม่ต้องหวดกันจริงๆก็ได้
หลุยส์ : เป็นอย่างไรบ้างคะ มาดาม แบบนี้ทำให้รู้รึยังคะว่าดิฉันไม่ได้รักคุณท่านเลยแม้แต่น้อยนิด เอ๋ เอาอีกเหรอคะ งั้นดิฉันจัดให้เลยค่ะ ย้าก
(เผี๊ยะ)
ไซโตะ : โอ๊ย
หลุยส์ : ฮะฮะ บทบาทเมดแบบนี้ง่ายจะตาย
ไซโตะ : นี่มันก็เหมือนปกติไม่ใช่เรอะ
หลุยส์ : ย้ากกก
ไซโตะ : โอ๊ยยยย

โรงละครความรักแห่งทริสเทน
ยามบ่ายของเมด ภาคหลังเที่ยงเล็กน้อยตอนอยู่กันแค่สองคน
หลุยส์ : ดิฉันเป็นเมดชื่อว่าเอเดรียน ดูเหมือนว่าท่านเคานท์พอลผู้เป็นเจ้านายจะมีความสนใจในตัวดิฉัน ตอนที่มาดามไม่อยู่นายท่านก็ชอบมากวนใจอยู่เรื่อย และช่วงที่มาดามไม่อยู่ของวันนี้ก็เหมือนกัน
(เพล้ง)
ไซโตะ : อ๊า จานใบสำคัญที่ท่านปู่ได้รับตกทอดมาหลายรุ่น
หลุยส์ : ว้าย ขอโทษค่ะ ดิฉันควรจะขอขมาอย่างไรดีคะ
ไซโตะ : จานเป็นของที่ต้องแตกสักวันอยู่แล้วล่ะ อย่าคิดมากเลย เอเดรียน
หลุยส์ : แบบนั้นดิฉันก็ไม่สบายใจสิคะ กรุณาลงโทษดิฉันด้วยเถอะค่ะ ลงโทษจนกว่านายท่านจะหายโกรธเลยก็ได้ ไม่ว่าอะไรดิฉันก็ยอม
ไซโตะ : อืม งั้นรึ งั้นรึ เปลี่ยนไปใส่ชุดนี้แล้วกัน
หลุยส์ : เอ๋ ชุดนี้เหรอคะ
ไซโตะ : เพิ่งจะบอกว่าอะไรก็ยอมไม่ใช่รึ จะให้ชั้นช่วยเปลี่ยนให้เอามั้ย
หลุยส์ : ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันเปลี่ยนเองคนเดียวได้
หลุยส์ : เป็นอย่างไรบ้างคะ ท่านพอล
ไซโตะ : เอากระโปรงให้สั้นขึ้นไปกว่านี้ กว่านี้อีก กว่านี้อีก เอเดรียน
หลุยส์ : เดี๋ยวเถอะ อย่าได้ใจนักนะ
ไซโตะ : ไม่อยากเชื่อว่าเป็นแค่เมดยังมีหน้ามาต่อปากต่อคำกับเจ้านาย โฮ่ แสดงว่าชั้นยังลงโทษเธอน้อยไปสินะ อยากให้ลงโทษให้หนักกว่านี้สินะ
หลุยส์ : เอ๋
ไซโตะ : ต่อไปก็ชุดนี้
หลุยส์ : เอ๋ นี่คงไม่สั่งให้แก้ผ้าหรอกนะ
ไซโตะ : อย่างที่เธอสงสัยนั่นแหละ เอ้า เร็วๆเข้าสิ ไม่งั้นก็ถอดตรงนี้เลย
หลุยส์ : โอ๊ย แค่เปลี่ยนชุดก็พอใจแล้วใช่มั้ย แค่เปลี่ยนชุดน่ะ หนอย ทำไมชั้นต้องถูกใช้ให้แต่งตัวแบบนี้ด้วย
ไซโตะ : เอเดรียน ลองพูดซิว่า จะทานข้าวก่อนหรือจะอาบน้ำก่อนหรือว่าจะทานดิ-ฉันก่อนดีคะ
หลุยส์ : จะทานข้าวก่อนหรือจะอาบน้ำก่อนหรือว่าจะทานดิฉันก่อนดีคะ
ไซโตะ : ใส่อารมณ์หน่อยสิ
หลุยส์ : จะทานข้าวก่อนหรือจะอาบน้ำก่อนหรือว่าจะทานดิ-ฉันก่อนดีคะ
ไซโตะ : อื้ม เยี่ยมไปเลย เอเดรียน
หลุยส์ : ว้าย เดี๋ยวเถอะ เข้ามากอดชั้นทำไมยะ ปล่อยนะ เจ้าหมาหน้าโง่ ไอ้หื่นไซโตะ
(เปรี้ยง)
ไซโตะ : อั่ค โอ๊ย ถึงบอกไงว่าอย่างเธอไม่มีปัญญาแสดงละครได้หรอก

โรงละครความรักแห่งทริสเทน
ยามบ่ายของเมด ภาคคืนสุดท้าย
หลุยส์ : ชั้นเป็นเมดชื่อเอเดรียน คอยทำงานรับใช้ท่านเคาน์พอล เจ้านายที่ออกจะทะลึ่งไปบ้างแต่ก็ใจดีค่ะ ชั้นเชื่อมาตลอดว่าวันเวลาแบบนั้นจะคงอยู่ตลอดไปแต่ก็...
หลุยส์ : ท่านพอล ทำไมกันนะ ท่านพอล
ไซโตะ : ชั้นได้ยินเรื่องแล้วล่ะ เอเดรียน จริงเหรอที่เธอต้องไปรับใช้ที่บ้านของท่านดยุค
หลุยส์ : ค่ะ มาดามบอกว่าตอนที่ท่านมาเยี่ยมที่นี่ท่านก็เกิดถูกใจชั้นขึ้นมา
หลุยส์ : แต่เจ้านายของชั้นมีแค่ท่านพอลคนเดียวตลอดไปต่อให้ต้องอยู่ห่างกันก็ตาม
ไซโตะ : อา เอเดรียน
หลุยส์ : แต่ชั้นมีคำขอร้องอย่างสุดท้ายค่ะ ท่านพอล ช่วยสร้างความทรงจำพร้อมกับชั้นด้วยเถอะค่ะ
ไซโตะ : เตรียมใจได้แล้วนะ เอเดรียน
หลุยส์ : ค่ะ ท่านพอล
ไซโตะ : ชั้นจะอ่อนโยนนะ
ไซโตะ : คลายซิปออกสิ หลุยส์ เดี๋ยวก็ถอดเสื้อออกไม่ได้พอดี
หลุยส์ : ไม่เห็นต้องถอดเลย
ไซโตะ : พูดอะไรอยู่เนี่ย นี่เป็นฉากสำคัญแล้วนะ
ไซโตะ : เอ้า เลิกบ่นได้แล้ว รีบๆถอดเสื้อผ้าสิ
หลุยส์ : ถึงตายก็ไม่้เอา ถ้าบังคับกันล่ะก็ชั้นฆ่านายแน่
ไซโตะ : โอ๊ย เข้าใจแล้ว ถ้าพูดขนาดนั้นก็ช่วยไม่ได้
ไซโตะ : แต่จะให้ทำยังไงล่ะ แบบนี้เรื่องราวก็ไม่จบน่ะสิ
หลุยส์ : ชั้นอยากขัดหลังให้ท่านพอลแบบนี้มาตั้งนานแล้วค่ะ
ไซโตะ : อ๋อ งั้นเหรอ
หลุยส์ : แบบนี้ ก็ไม่เหลือ อะไร ค้างคาใจ แล้วค่ะ ขอบคุณ นะคะ
หลุยส์ : ชั้น จะไม่ลืม เรื่องของ นายท่าน ตลอดชีวิต เลยค่ะ
ไซโตะ : อื้อ ตอนไปอยู่บ้านท่านดยุคก็ขอให้มีความสุขนะ เอเดรียน
หลุยส์ : ค่ะ นายท่าน
ไซโตะ : โอ๊ย หลุยส์ นี่เธอหนักมือเกินไปแล้ว
หลุยส์ : อุ๊ย ขอโทษนะ พอดีอัดอั้นจากบทเมดมานานก็เลยลืมตัวน่ะ
ไซโตะ : ไม่เห็นจะมีอะไรตรงไหนเลย
หลุยส์ : มาเถียงอะไรชั้นยะ นายเป็นอสูรรับใช้นะ คงรู้นะว่าถ้ามาหือกับเจ้านายแล้วจะเป็นยังไง ย้ากกก
ไซโตะ : อ้าคคค

ตอนต่อ โรงละครความรักแห่งทริสเทน
หนึ่งวันที่เลิศหรูของคุณหญิงผีเสื้อ
ภาคปฐมบท
ไซโตะ : ยังจะเล่นอีกเหรอเนี่ย
หลุยส์ : ใช่สิ ชั้นมันโง่เองที่ไปแสดงบทของเมด คราวนี้ชั้นจะแสดงบทบาทที่สมเป็นตัวเองให้มากขึ้น
ไซโตะ : ลางสังหรณ์ไม่ดีเลย
หลุยส์ : เริ่มล่ะนะ
หลุยส์ : ชั้นคือคุณหญิงของท่านเคาน์ผู้ทรงเกียรติ เพราะความสูงศักดิ์และความสวยเด่นที่ไม่อาจหาใครเทียบเคียงจึงทำให้คนอื่นเรียกชั้นว่าคุณหญิงผีเสื้อ
หลุยส์ : แต่ว่าสามีของชั้นนี่สิ
หลุยส์ : นี่คุณจะไปหาผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วเหรอ หยุดเดี๋ยวนี้นะ
หลุยส์ : ฮือออ คนนั้นเขาช่างโหดร้ายเหลือเกิน
ไซโตะ : อ๊ะ คุณหญิง
หลุยส์ : นายคือคนสวนใหม่นี่เอง มาจ้องชั้นทำไมยะ
ไซโตะ : เอ่อ นี่คือกุหลาบที่ผมปลูกเองครับ ให้มันช่วยทำให้คุณหญิงร่าเริงนะครับ
หลุยส์ : เชอะ มีเหรอคนอย่างชั้นจะรับของพรรณ์นั้นจากมือคนสวน อย่ามาตลก
ไซโตะ : ขอโทษครับ
หลุยส์ : กรี๊ดดด แกเป็นใคร อย่านะ ไอ้คนต่ำช้า

ตอนต่อ โรงละครความรักแห่งทริสเทน
หนึ่งวันที่เลิศหรูของคุณหญิงผีเสื้อ
ตอนที่ 1
หลุยส์ : ชั้นคือคุณหญิงผีเสื้อ ชั้นได้แต่งตั้งเด็กหนุ่มคนสวนที่ช่วยเหลือชั้นไว้จากเหล่าชายฉกรรจ์ให้เป็นอัศวิน
หลุยส์ : ทำไมมันช่างน่้าเบื่อแบบนี้ มานี่หน่อยซิ อัศวินของชั้น
ไซโตะ : มีอะไรให้รับใช้เหรอครับ คุณหญิง
หลุยส์ : หาอะไรที่มันสนุกๆทำหน่อยซิ
ไซโตะ : เอ งั้นผมร้องเพลงซักเพลงแล้วกันครับ
ไซโตะ : หลุยส์ หลุยส์ หลุยส์ผู้ไม่ได้ความ ใช้เวทมนต์ก็ไม่้เป็น ไม่มีปัญญาใช้เวทมนต์(ร้องเพลง)
หลุยส์ : ไม่สนุกเลยสักนิด
ไซโตะ : ขอโทษครับ
หลุยส์ : นึกออกแล้ว
หลุยส์ : (ฟิ้ววว) ว้าย ลมมันพัดหมวกของชั้นปลิวไปแล้ว อะไรกันเนี่ยแถมไปอยู่กลางทะเลสาปด้วย
ไซโตะ : เห็นๆกันอยู่ว่าจงใจ
หลุยส์ : มัวทำอะไรอยู่ นายเป็นอัศวินของชั้นไม่ใช่เหรอ ไปเก็บมา
ไซโตะ : โอ๊ย เรื่องมากชะมัด
หลุยส์ : ให้ไวหน่อยสิ
ไซโตะ : ครับ ครับ
หลุยส์ : ไม่สนุกเลยจริงๆ
ไซโตะ : เก็บมาให้แล้วครับคุณหญิง ฮัลโหล คุณหญิงครับ
หลุยส์ : ชั้นพูดบทนี้ไม่ได้
ไซโตะ : อะไรของเธอ เสื้อผ้าชั้นเปียกปอนแล้วนะ รีบๆแสดงต่อเร็ว
ไซโตะ : เอ้า ให้ไวหน่อย
หลุยส์ : รู้แล้วย่ะ
หลุยส์ : ดะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดกันพอดี ถอดเสื้อออกสิ จะ จะ จะ จะให้รางวัลตอบแทนเป็นเช็ดตัวให้นายแล้วกัน
ไซโตะ : คร้าบ
ไซโตะ : เอ้า หลุยส์ รีบๆเช็ดเข้าสิ
หลุยส์ : ไม่ใช่หลุยส์ย่ะ คุณหญิงต่างหาก
ไซโตะ : คุณหญิง กรุณารีบเช็ดตัวให้ผมด้วยครับ เอ้า เอ้า
หลุยส์ : รู้แล้วย่ะ
ไซโตะ : เจ็บๆๆๆ กลับมาอีหรอบนี้อีกแล้วเหรอ คราวนี้ให้มันอ่อนโยนหน่อยสิ
หลุยส์ : แบบนี้มันก็ไม่ค่อยต่างกับตอนที่ชั้นแสดงเป็นเมดสิยะ หนอย หนอย
ไซโตะ : โอ๊ยๆๆ เจ็บนะหลุยส์ คุณหญิงต้องมีเมตตากับเด็กหนุ่มคนสวนไม่ใช่เรอะ
หลุยส์ : หุบปากไปเลย คุณหญิงกำลังเช็ดตัวให้อสูรรับใช้อย่างนายอยู่นะ หัดสำนึกบุญคุณกันหน่อยสิ

ตอนต่อ โรงละครความรักแห่งทริสเทน
หนึ่งวันที่เลิศหรูของคุณหญิงผีเสื้อ
ตอนที่ 2
ไซโตะ : ผมที่เคยเป็นคนสวนมาก่อนได้กลายมาเป็นอัศวินของคุณหญิง และมาในวันหนึ่งผมก็ได้ตอบรับคำเชื้อเชิญจากคุณหญิงให้ไปหาที่ห้องนอนตอนกลางคืน
ไซโตะ : คุณหญิง ขออนุญาติครับ หวา
หลุยส์ : มาหาชั้นสิ
ไซโตะ : เอ่อ ครับ
ไซโตะ : ทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์น้อมรับคำสั่งครับ
หลุยส์ : ดีมาก อัศวินของชั้น นะ นะ นะ นะ นายจงบริการชั้น นะ นะ นะ ในแบบที่ต้องการ
หลุยส์ : ชั้นคนนี้จะ จะ จะ หน้ามืดตามัวมอบความสำราญให้นาย
ไซโตะ : เฮ้ หลุยส์ บทพูดนี่มันทะแม่งๆรึเปล่า เดี๋ยวก็มั่วไปกันหมดหรอก
หลุยส์ : ช่างเถอะน่า ต่อสิ
ไซโตะ : รับทราบครับ คุณหญิง ถ้าอย่างนั้นก็
ไซโตะ : เฮ้ คิดดีแล้วจริงๆเหรอ
หลุยส์ : ดะ ดะ ดะ ดีแล้วล่ะ บริการชั้นสิ ทะ ทะ ทะ ที่หน้าอกนี่
ไซโตะ : อึก รับทราบครับ คุณหญิง
หลุยส์ : ช้าก่อน
ไซโตะ : เอ๋
หลุยส์ : อ่อนโยนหน่อยนะ
ไซโตะ : หลุยส์
หลุยส์ : อีตาบ้า ไม่ใช่หลุยส์ย่ะ คุณหญิงต่างหาก
ไซโตะ : อะไรก็ช่างเถอะ เอาล่ะนะ
(เอี๊ยด)
หลุยส์ : สามีของชั้น
ไซโตะ : เอ๋ ไหนว่าคืนนี้ไม่กลับมาไง
(ตึก ตึก ตึก)
ไซโตะ : คุณหญิงเป็นอะไรรึเปล่าครับ มีแผลที่ขานี่นา
หลุยส์ : ชั้นไม่ไหวแล้ว
ไซโตะ : อย่าเพิ่งยอมแพ้นะครับ ผมจะแบกคุณหญิงไปเอง
หลุยส์ : ไม่มีประโยชน์หรอก สามีชั้นเค้าหึงหวงรุนแรงมาก ต่อให้หนีไปสุดแผ่นดินก็ต้องโดนหาตัวเจออยู่ดี
หลุยส์ : แต่ถ้าคุณคนเดียวจะสามารถหนีไปได้ ปล่อยชั้นไว้ที่นี่เถอะ
ไซโตะ : ผมทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้หรอก
หลุยส์ : ชั้นเป็นเจ้านายของคุณนะ นี่คือคำสั่งสุดท้าย เชื่อฟังเถอะนะ
ไซโตะ : รับทราบครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะขอทำหน้าที่ให้คุณหญิงครั้งสุดท้ายในฐานะของอัศวิน

โรงละครความรักแห่งทริสเทน
หนึ่งวันที่เลิศหรูของคุณหญิงผีเสื้อ
บทสุดท้าย
หลุยส์ : ชั้นคือคุณหญิงผีเสื้อ ความสัมพันธ์ต้องห้ามระหว่างชั้นกับเด็กหนุ่มที่เป็นอัศวินได้ถูกสามีล่วงรู้
หลุยส์ : เด็กหนุ่มจากไปแล้วส่วนตัวชั้นเองไม่รู้ว่าระเห็จระเหินมาจนถึงชานเมืองแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
หลุยส์ : ชีวิตของชั้นจะต้องดำเนินอย่างน่าเวทนาแบบนี้ไปจนตายแน่นอน
ไซโตะ : คุณหญิง
หลุยส์ : อ๊ะ คุณคือ
ไซโตะ : ผมได้ยินข่าวลือว่ามีคนคล้ายคุณหญิงอยู่ที่ร้านเหล้า ทีแรกก็ไม่เชื่อแต่ทำไมถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ล่ะครับ
หลุยส์ : ชั้นถูกสามีตัดขาดและยึดเอาทรัพย์สินไปหมดแล้ว ต้องใช้ชีวิตด้วยร่างกายที่เหลือเท่านั้น
หลุยส์ : ดูเหมือนคุณจะได้เป็นอัศวินจริงๆแล้วสินะ
ไซโตะ : ครับ ผมเป็นหน่วยอารักขาของสมเด็จพระราชินี
หลุยส์ : ผู้ทรงเกียรติแบบนั้นจะมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ไม่ได้นะคะ รีบกลับไปดีกว่าค่ะ
ไซโตะ : แต่ผมมีอะไรที่จะให้คุณหญิงก่อนไปครับ
หลุยส์ : ดอกกุหลาบสวยจังเลย ขอบใจนะ
ไซโตะ : ในที่สุดก็ยอมรับของจากผมนะครับ
ไซโตะ : เท่านี้ผมก็สามารถกล่าวคำพูดที่อยากบอกมานานแล้วล่ะครับ
หลุยส์ : เอ๋
ไซโตะ : ตะ ตะ ตะ
หลุยส์ : แต่ง
ไซโตะ : แต่งงานกับผมเถอะครับ
หลุยส์ : อ๊ะ อ้อ ถ้าคุณยืนกรานขนาดนั้นล่ะก็ ฉันจะคิดดูก็ได้
ไซโตะ : ครับ ยังไงผมก็ต้องการแบบนั้น
ไซโตะ : หลุยส์ แต่งงานกันเถอะ
หลุยส์ : โธ่ บอกแล้วไงไม่ใช่หลุยส์ คุณหญิงต่างหาก
หลุยส์ : แล้วเราทั้งคู่ก็ปฏิญาณว่าจะรักกันชั่วนิรันดร์
ไซโตะ : เฮ้ เครื่องแบบหน่วยอารักขาของฉันไปไหนเนี่ย
หลุยส์ : ทำไมชั้นต้องรู้เรื่องพวกนั้น
ไซโตะ : เธอเป็นภรรยาของชั้นไม่ใช่เหรอ อ๊ะ เสื้อผ้ายังไม่ได้ซักเลยนี่ วันนี้ต้องออกไปทำงานที่ปราสาทแท้ๆ
หลุยส์ : อย่ามาโทษชั้นได้มั้ย เพราะว่านายไม่ยอมจัดการเองให้เรียบร้อยไม่ใช่เหรอไง
ไซโตะ : เธออยู่บ้านตลอดทั้งวันนี่
หลุยส์ : อ้่าว ชั้นคือคุณหญิงผีเสื้อผู้แสนสวยและสูงศักดิ์นะ ถ้าต้องไปซักเสื้อผ้าแขนชั้นก็ระบมหมดสิ
ไซโตะ : งั้นทั้งวันเธอทำอะไรบ้่าง
หลุยส์ : เอ ทานอาหาร เดินเล่น นอนกลางวัน
ไซโตะ : ทำไมชีวิตช่างน่าอิจฉาอย่างนี้
หลุยส์ : ใช่สิ นี่คือหนึ่งวันที่เลิศหรูของคุณหญิงผีเสื้อของจริงไงล่ะ
ไซโตะ : ทำอะไรมาตั้งเยอะสุดท้ายก็ลงเอยแบบนี้เหรอเนี่ย

ปล.เป็น Picture Drama CD ที่แถมกับ DVD ภาค 3 นะครับ มีทั้งหมด 7 ตอน ครบแล้วครับ