Celestial Dreaming

หน้าที่ 1

คาเอเดะ : หนูเนกิ
ชื่อตอน : มุ่งหน้าไป หนูเนกิ
คำโปรย : ทัตสึมิยะ มือลอบสังหารที่แข็งแกร่งที่สุดในกองกำลังของเจ้า เข้าจู่โจมเนกิและพรรคพวก
มานะ : ลูกกระสุนบังคับเคลื่อนย้ายเวลา ในช่วงเวลาที่สัมผัสโดนลูกกระสุนก็จะส่งข้ามไปยังอีก 3 ชั่วโมงให้หลังไปพร้อมๆกับบรรยากาศที่อยู่โดยรอบ
มานะ : เห็นเจ้ารินเชงเล่าว่ามันเป็นกระสุนปืนที่ร้ายกาจที่สุด
มานะ : แต่ทว่ามันเป็นของที่ถูกจำกัดด้วยช่วงเวลาว่าใช้งานได้ครั้งเดียวในรอบ 22 ปีและได้แค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น
มานะ : ทั้งกำแพงเวทย์มนต์และการป้องกันด้วยดาบนั้นไร้ประโยชน์ ไม่มีทางอื่นนอกจากการหลบหลีกในระยะกว้างหรือไม่ก็การโจมตีให้ตกจากระยะไกล
มานะ : ถ้าโดนกระสุนนี้เข้าสักครั้งก็จบ
มานะ : เห็นว่าแม้แต่ดาร์คเอวาเจลีนนั่นก็ไม่มีทางหลบมันพ้น

หน้าที่ 2

ฮารุนะ : อะไรกัน งั้นพวกเนกิคุงก็...
คาเอเดะ : ท่านฮารุนะ ภายในรถไฟไม่ปลอดภัยแล้วล่ะออกไปข้างนอกเถอะ
ฮารุนะ : คุณคาเอเดะ ตะ แต่ว่า
คาเอเดะ : จับตำแหน่งได้แล้วเจ้าค่ะ
ฮารุนะ : เดี๋ยวสิ อาจาร์ย อาจาร์ยคาเอเดะนี่ล่ะก็
คำโปรย : สุดวิกฤต ! กระสุนที่ร้ายกาจที่สุด บังคับเคลื่อนย้ายเนกิไปแล้วงั้นเหรอ !?
คาเอเดะ : ดูกลายเป็นว่าพวกข้าพเจ้าต้องทำอะไรซักอย่างแล้วสินะ

หน้าที่ 3

ฮารุนะ : มีแค่พวกเรามันก็แย่น่ะสิ *ถ้าเนกิคุงไม่อยู่ด้วยล่ะก็*
คาเอเดะ : อืม
คาเอเดะ : แม้จะจับตำแหน่งได้แล้ว แต่ฝ่ายตรงข้ามเป็นมือปืน
คาเอเดะ : โดยเฉพาะการต่อกรกับมานะ ในระยะนี้เสียเปรียบเป็นที่สุด
คาเอเดะ : *แล้วถึงแม้จะสามารถฝ่าพ้นสถานที่นี้ไปได้*
คาเอเดะ : *ในตอนนี้ที่หนูเนกิไม่อยู่แล้ว จะสามารถต่อกรกับเจ้าได้รึเปล่า*
เนกิ : แค่ก แค่ก
โนโดกะ : เกิดอะไรขึ้นหรือคะ
ฮารุนะ : เอ๋...
มานะ : อะไรกัน...

หน้าที่ 4

ฮารุนะ : เนกิคุง
คาเอเดะ : หนูเนกิ *ทำไมล่ะ*
มานะ : น่าตกใจจริงๆ ตะกี้ทำอะไรน่ะครูเนกิ
เนกิ : เป็นความลับทางการค้าครับ หัวหน้าหน่วยทัตสึมิยะ
มานะ : หึ

หน้าที่ 5

คาเอเดะ : หนูเนกิ
ยูเอะ : ครูเนกิคะ
คาโมะ : ลูกพี่ นั่นมัน
เนกิ : เสร็จกัน *ถูกหัวหน้าหน่วยได้ยินเข้าพอดี*
เนกิ : *ตรงไหนมันเสียเนี่ย อาจใช้ข้ามช่วงระยะเวลาที่ยาวนาน 1 สัปดาห์ไม่ได้แล้วก็เป็นได้ จะใช้ได้อีกกี่ครั้งก็ไม่รู้สิ*
เนกิ : *แม้เมื่อครู่จะรอดมาได้อย่างไรก็เถอะ*
เนกิ : *เรายังมีต้องสู้กับคุณเจ้าด้วยสิ*
เนกิ : *ตอนนี้จะใช้เทคนิคหลบหนีไม่ได้อีกแล้ว*
เนกิ : คุณคาเอเดะ
คาเอเดะ : ที่นี่ข้าพเจ้าจะจัดการเอง

หน้าที่ 6

คาเอเดะ : ข้าพเจ้าจะรั้งทัตสึมิยะมานะเอาไว้เอง
คาเอเดะ : ไปเถอะ หนูเนกิ
เนกิ : ตะ แต่ว่า คุณคาเอเดะ
คาเอเดะ : เชื่อใจข้าพเจ้าเถอะ
เนกิ : ตัวคนเดียวจะไม่เป็นไรเหรอครับ
คาเอเดะ : อืม *ก็บางทีนะ*
เนกิ: ขะ เข้าใจแล้วครับ คุณคาเอเดะ
เนกิ: ฝากด้วยนะครับ
เนกิ : ขอโทษนะครับที่ดันกลายเป็นเหมือนตอนทัศนศึกษาอีกแล้ว
คาเอเดะ : หึหึ
คาเอเดะ : ดูเหมือนว่าหนูเนกิจะเติบโตมากกว่าตอนนั้นทีเดียวนะ
คาเอเดะ : เอาล่ะ รีบไปเถอะหนูเนกิ
เนกิ : ครับ
เนกิ : ทุกคนพร้อมแล้วนะครับ
คู : อือ
ฮารุนะ : โอเค
เนกิ : คุณทัตสึมิยะ

หน้าที่ 7

เนกิ : คุณทัตสึมิยะ ถึงกระนั้นผม
เนกิ : ก็จะขอหยุดยั้งแผนการของพวกคุณนะครับ
มานะ : งั้นเหรอ
เนกิ : ไปล่ะครับ
ยูเอะ : กรุณารอสักครู่ค่ะ คุณทัตสึมิยะฉันมีเรื่องอยากจะถามอยู่เรื่องนึง
ยูเอะ : เกี่ยวกับอนาคตที่ไม่พึงประสงค์ที่คุณเจ้ากำลังพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงมันอยู่นั้น
ยูเอะ : มันเกี่ยวพันกับโลกหรือภาวะการณ์บั้นปลายที่หมายถึงความเป็นความตายของมนุษย์ชาติรึเปล่าคะ
มานะ : ไม่หรอก มันไม่ใช่เรื่องราวใหญ่โตคล้ายหนังไซไฟหรอกนะ
มานะ : ต้นตอเจตนาของหล่อนน่ะมันก็ไม่ต่างอะไรกับโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นอยู่ดาษดื่นแม้แต่ในปัจจุบันไม่ว่าที่ไหนบนโลก
ยูเอะ : อย่างนั้นเหรอคะ ขอบคุณนะคะ

หน้าที่ 8

ฮารุนะ : เอ้า ไปล่ะนะ
ยูเอะ : ขอโทษนะคะ
เนกิ : คุณคาเอเดะระวังตัวด้วยนะครับ
คาเอเดะ : ปล่อยให้ผ่านไปได้ง่ายดายทีเดียวนี่นา
คาเอเดะ : ไม่ยิงมาหน่อยเหรอ
มานะ : ไหนๆ แกก็ต้องโจมตีให้มันร่วงนี่นา ฉันยึดหลักไม่ใช้กระสุนให้ฟุ่มเฟือยหรอกนะ
มานะ : ในตอนที่ฉันไม่สามารถสอยพวกแกได้ในนัดเดียวก็ถือว่าฉันพ่ายแพ้ไปแล้วล่ะ
คาเอเดะ : หึ
มานะ : เอาล่ะ
มานะ : สู้กันเลยไหม คาเอเดะ

หน้าที่ 9

คู : ตะวันตกดินแล้วนะ
คาโมะ : ถึงเจ้ารินจะทำให้มหาเวทย์ทำงานขึ้นมาเมื่อไรก็ตามมันก็ไม่น่าแปลกใจแล้วล่ะ
คาโมะ : การกีดขวางโทรจิตนี่มันน่าเจ็บใจจริงๆ ก่อนอื่นก็ต้องไปรวมตัวกับพวกพี่สาวเสียก่อนนะ
คู : ชาช่ามารุ
คู : มีเพิ่มขึ้นนี่นา
ฮารุนะ : 3 พี่น้องชาช่ามารุ
หุ่นยนต์ : ยืนยันเป้าหมายหลักที่ต้องจัดการก่อนได้แล้ว เริ่มการรบแล้วนะคะ

หน้าที่ 10

คู : รอเดี๋ยวสิชาช่ามารุ
คู : ขอคุยด้วยหน่อย

หน้าที่ 11

เนกิ : ช๊อตไฟฟ้ารึนี่
เนกิ : ปรมาจารย์คู
ฮารุนะ : คูเฟย
ฮารุนะ : หนอย
โนโดกะ : เอ๋
ฮารุนะ : หนอย *ไม่ได้การ*
ตัวหนังสือ : Imperium Graphices

หน้าที่ 12

ฮารุนะ : *ออกมาเลย*
ฮารุนะ : *นกต่อคาโมคุง*
ฮารุนะ : *ขบวนใหญ่*
ฮารุนะ : ทำได้แล้ว ตามที่ฉันอ่านแนวทางเอาไว้เลย การใช้อะไรสักอย่างพุ่งเข้าชนลูกกระสุนทำให้มันระเบิดก่อนจะโดนตัวเป็นแผนที่ดีที่สุด
คาโมะ : แนวทางมันก็ไม่เลวหรอกนะ แต่รับไม่ได้ยังไงก็ไม่รู้สิ

หน้าที่ 13

ฮารุนะ : ดีล่ะ
ฮารุนะ : เข้ามาเลย
เนกิ : คุณน่ะ
เนกิ : ไม่ใช่คุณชาช่ามารุสินะครับ
หุ่นยนต์ : ค่ะ ฉันถูกติดตั้งร่างใหม่ที่ใช้เฉพาะกับชาช่ามารุเอาไว้
หุ่นยนต์ : เป็นโปรแกรมที่ใช้เก็บข้อมูลการต่อสู้ในระยะปานกลางและประชิดค่ะ
หุ่นยนต์ : เสียมารยาทหน่อยนะคะที่ดิฉันต้องขอกำจัดพวกคุณทิ้งเสีย

หน้าที่ 14

คู : ได้ยินเรื่องดีๆเข้าให้แล้วสิ
คู : ถ้าไม่ใช่ชาช่ามารุล่ะก็ค่อยสู้ด้วยง่ายหน่อย
เนกิ : ปรมาจาร์ยคู
คู : ล่วงหน้าไปก่อนเลย หนูเนกิ
เนกิ : เอ๋

หน้าที่ 15

คู : ที่นี่ปล่อยเป็นหน้าที่ของพวกฉันเถอะ
คู : แล้วถ้าเกิดว่า
คู : เจ้าทำเรื่องที่ไม่ดีอยู่จริงๆล่ะก็อยากให้เจ้าจงหยุดหล่อนซะ
คู : ฝากด้วยนะ
คู : เพราะเจ้าน่ะป็นเพื่อนสนิทคนนึงของฉันนี่นา
คู : ไปได้แล้ว เนกิคุง
เนกิ : ขอบคุณครับ ฝากด้วยนะครับแล้วก็ระวังตัวด้วยนะครับ
ฮารุนะ : ถ้าเป็นพวกฉันล่ะก็สบายอยู่แล้ว บอกแล้วไงว่าปล่อยเป็นหน้าที่พวกเราได้เลย
คู : เอาล่ะ วาดให้งามๆอีกสักตัวได้ไหมฮารุนะ
ฮารุนะ : โอเค

หน้าที่ 16

โนโดกะ : แฮ่ก แฮ่ก
คาโมะ : จะถึงลานกว้างหน้าต้นไม้โลกแล้วล่ะ
โนโดกะ : นี่ ยูเอะ
โนโดกะ : ขอถามหน่อยได้ไหม
โนโดกะ : คุณเจ้าเป็นฝ่ายผิดจริงๆเหรอ
โนโดกะ : แล้วที่ว่าคุณทัตสึมิยะร่วมมือด้วยเพราะเจตนาที่ตนเองยึดมั่น
โนโดกะ : แล้วก็คำถามเมื่อกี้ของยูเอะด้วย
ยูเอะ : นั่นก็
ยูเอะ : ครูคะ
ยูเอะ : บนหลังคา
เนกิ : *เสร็จกัน พอใช้วิชาแล้วร่างกายจะขยับไม่ได้อยู่ครู่นึง*
โนโดกะ : ครูคะ

หน้าที่ 17

โนโดกะ : อ๊ะ
เนกิ : คุณโนโดกะ
ยูเอะ : โนโดกะ
เนกิ : รอก่อนนะครับ ผมจะช่วยเดี๋ยวนี้แหละ
โนโดกะ : ไม่ได้นะคะ
โนโดกะ : เอ่อ คือว่า หนู
โนโดกะ : เพราะครั้งนี้หนูทำประโยชน์อะไรไม่ได้เลย
โนโดกะ : เอ่อ คือว่า
โนโดกะ : พยายามเข้านะคะ

หน้าที่ 18

เนกิ : คุณโนโดกะ
เนกิ : คุณโนโดกะ
ยูเอะ : โนโดกะ
เนกิ : กรอด
คาโมะ : ลูกพี่ใจเย็นๆไว้นะ จากที่หัวหน้าหน่วยเล่าให้ฟังก็แค่ถูกย้ายไปใน 3 ชั่วโมงให้หลังเท่านั้นแหละ
คาโมะ : ไม่ได้ทำอะไรร้ายแรงต่อคุณหนูหรอกนะ
เนกิ : ผมเองก็รู้ดีอยู่ที่ทำให้ทุกคนต้องมาลำบาก
ยูเอะ : ใช่แล้วค่ะครูนกิ ในเมื่อทุกคนถูกดึงเข้ามาพัวพันจนถึงขั้นนี้แล้ว
ยูเอะ : ไม่ว่ายังไงก็ต้องสะสางเรื่องให้จบ
ยูเอะ : ไปกันเถอะค่ะ
ยูเอะ : ไปหยุดคุณเจ้ากันนะคะ
คำโปรย : พลังของทุกคนมอบให้เป็นพลังให้เนกิ ในที่สุดก็ไปสู่การตัดสินครั้งสุดท้ายแล้ว