Celestial Dreaming

หน้าที่ 1

ชื่อตอน:เล็งยิงที่เธอเพียงคนเดียว
คำโปรย:เนกิที่กลับฟื้นขึ้นมาแล้วกำลังมุ่งหน้าไปตัดสินตัวต่อตัวกับเจ้า
เนกิ:สถานที่เปิดโล่งแล้วครับ ระวังตัวดีๆแล้วตามผมมานะ
ยูเอะ:ค่ะ
คาซึมิ:ในระหว่างเกม โซนที่ได้แจ้งเอาไว้นั้นได้มีการห้ามผู้อื่นที่ไม่ใช่ผู้เข้าแข่งขันเข้ามาในอาณาบริเวณ
ฮารุนะ:เนกิคุงบินได้โดยใช้ไม้เท้าใช่ไหมล่ะ อย่าห่วงพวกเราเลยล่วงหน้าไปก่อนไม่ดีกว่าเหรอ
คาเอเดะ:เพราะมีเรื่องที่ว่าท่านเจ้ามีกระสุนชนิดพิเศษซึ่งไม่สามารถเจาะจงรายละเอียดได้อยู่ในมือ
คาเอเดะ:บินอยู่บนฟ้าก็จะโดนลอบยิงเอาได้ ยังไงก็ต้องตรวจตราดูลาดเลานะเจ้าคะ

หน้าที่ 2

เนกิ:ครูแซคตี้
แซคตี้:ครูเนกิ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ
เนกิ:เหล่าครูจอมเวทย์ซึ่งเป็นขุมกำลังหลักโดนกระสุนชนิดพิเศษของคุณเจ้าเล่นงานไปซะส่วนใหญ่แล้วหรือครับ
แซคตี้:กระสุนที่ว่านั่นดูดกลืนห้วงบรรยากาศโดยรอบไปพร้อมๆกับกำแพงเวทย์เลยนะ
เนกิ:ครูแซคตี้
คาโมะ:ลูกพี่แย่แล้วล่ะ นี่มัน
คาเอเดะ:การลอบยิงเจ้าค่ะ
คาเอเดะ:จับหาตำแหน่งไม่ได้เลย ทุกคนรีบหลบไปยังที่กำบังเถอะเจ้าค่ะ

หน้าที่ 3

คาซึมิ:อ้าว กลายเป็นเรื่องแล้วสิคะ
คำโปรย:เผชิญหน้ากับพลังการโจมตีของเจ้า ชีวิตของกองทัพมาโฮระก็แขวนอยู่บนเส้นด้ายเสียแล้ว
คาซึมิ:เจอเข้ากับความแตกต่างของพลังโจมตีอันเทียบไม่ติด ลานกว้างใหญ่หน้าต้นไม้โลกก็ใกล้จะตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรูแล้วล่ะค่ะ
คาซึมิ:เอ่าล่ะสิ จะทำอย่างไรกัน เหล่าอัศวินจอมเวทย์ผู้ปกป้องโรงเรียน
ผู้เข้าแข่งขัน:โดนเจ้าหุ่นปืนกลนั่นเล่นงานไปซะเยอะเลยนะเนี่ย
ผู้เข้าแข่งขัน:โธ่ พลังโจมตีมันต่างกันเกินไปแล้ว
ผู้เข้าแข่งขัน:แต่ว่านะ คนที่หายไปแล้วมันไปอยู่ไหนกันน่ะ
ผู้เข้าแข่งขัน:อึก ที่พวกเราเข้ามาร่วมการแข่งขันเพื่อทดสอบพลังนี่มันดีแล้วเหรอเนี่ย
ผู้เข้าแข่งขัน:บรรยากาศมันชักจะไม่ชอบมาพากลขึ้นมายังไงก็ไม่รู้สิ
ผู้เข้าแข่งขัน:หนอย ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาสิ
ผู้เข้าแข่งขัน:ฉันจะลุยเข้าไปอัดเจ้าหุ่นปืนกลให้น่วมซะเลย
ผู้เข้าแข่งขัน:เอ้ย นี่
ผู้เข้าแข่งขัน:อย่าผลีผลามสิ ทัตจัง
เจ้า:ฮะๆๆๆๆๆ

หน้าที่ 4

เจ้า:ดูเหมือนว่ากำลังต่อสู้กันอย่างสาหัสเลยนะ เหล่าจอมเวทย์ทุกท่าน
ผู้เข้าแข่งขัน:โอ้
ฟูกะ:นั่นมันอะไรน่ะ เจ้ารินยักษ์
อากิระ:การฉายภาพ 3 มิติขนาดยักษ์เหรอ
ยูนะ:เอ๋ เอ๋ อะไรเนี่ย เจ้าริน
ผู้เข้าแข่งขัน:เจ้ารินเชงนี่นา
ผู้เข้าแข่งขัน:ประธานของร้านเจ้าเปาฉี
ผู้เข้าแข่งขัน:สุดยอดอัจฉริยะแห่งมาโฮระนี่
เจ้า:ฉันเป็นหัวหน้าของเหล่ากองทัพหุ่นยนต์ดาวอังคารนี่
เจ้า:หัวหน้าใหญ่ที่แสนชั่วร้าย เจ้า รินเชง

หน้าที่ 5

เจ้า:การบุกทะลวงที่แสนราบรื่นของพวกเธอในครึ่งแรกมันช่างน่าทึ่ง สมกับเป็นนักเรียนมาโฮระ
เจ้า:กฏที่ให้โอกาสกลับเข้ามาใหม่แม้จะโดนเล่นงานไปแล้วนี่ดูเหมือนจะเมตตากันเกินไปหน่อยนะ ดังนั้นฉันก็เลยตั้งกฏใหม่ขึ้นมา
ชิซึรุ:อุ๊ยตาย แย่แล้วสิ
มิสะ:โปรโมทเจ้ารินอีกแล้วเหรอเนี่ย
มาโดกะ:ได้ใจเชียวนะ
ซากุระโกะ:ใหญ่จัง เจ้าริน
ครู:อึก
เจ้า:ถ้าโดนกระสุนนี่เข้าแล้วก็จะถูกคัดออกทันที
เจ้า:แถมพิเศษด้วยเทคโนโลยีใหม่ของชมรมวิศวกรรม ในช่วงเวลาที่โดนตัวเข้าแล้วก็จะถูกบังคับเคลื่อนย้ายไปยังห้องสำหรับหมาขี้แพ้
เจ้า:แล้วก็จะให้หลับให้สบายไปจนกว่าเกมจะจบ
ผู้เข้าแข่งขัน:ห่ะ *นั่นมันเรื่องอะไรกัน*
ผู้เข้าแข่งขัน:นั่นกฏมันเข้มงวดเอาเรื่องเลยนะ
ผู้เข้าแข่งขัน:ที่ว่าเทคโนโลยีใหม่มันเทคโนโลยีแบบไหนกัน
เจ้า:คิดไหมว่าการที่จะบังคับให้หลับไปในช่วงที่งานโรงเรียนนี่เข้าสู่ช่วงไคลแมกซ์มันเป็นการลงโทษที่หนักหนาสาหัสกว่าการถูกคัดออกจากเกม
เจ้า:หึหึ สนุกเร้าใจขึ้นมาแล้วใช่รึเปล่า จะถอนตัวเมื่อไหร่ก็ยินดีเสมอนะ

หน้าที่ 6

เจ้า:แล้วฮีโร่ยูนิทซึ่งเป็นที่พึ่งพิงของพวกเธอก็ถูกลูกน้องของฉันเก็บไปเกือบหมดแล้วล่ะ
เจ้า:เอาล่ะ ด้วยพลังของพวกเธอจะสามารถหยุดยั้งการรุกโจมตีของกองทัพหุ่นดาวอังคารของฉันได้รึเปล่า
ผู้เข้าแข่งขัน:อะไรนะ
ผู้เข้าแข่งขัน:จริงเหรอเนี่ย
ผู้เข้าแข่งขัน:ครูโทโกะก็ด้วยเรอะ
เจ้า:ฉันจะอธิษฐานให้ทุกท่านต่อสู้กันอย่างเต็มกำลังและความสามารถนะ
เจ้า:แถมท้ายนะ กองทัพหุ่นยนต์ในรอบนี้สนับสนุนโดยคณะวิศวกรรมศาสตร์มาโฮระและร้านเจ้าเปาฉีนะ
ตัวอักษร:ผู้สนับสนุน ร้านเจ้าเปาฉี
เจ้า:ให้ทั้งโลกได้ลิ้มรสความอร่อยของซาลาเปาใส้เนื้อ ฝากร้านเจ้าเปาฉีด้วยนะ
ผู้เข้าแข่งขัน:อย่ามาทำลายบรรยากาศนะ
คาซึมิ:เอาล่ะ
คาซึมิ:ในที่สุดก็ปรากฏตัวออกมาแล้วค่ะ หัวหน้าใหญ่ที่แสนชั่วร้าย เจ้ารินเชง
คาซึมิ:กิจกรรมในครั้งนี้ผู้อุปถัมภ์พร้อมกันกับกลุ่มการเงินยูกิฮิโระ เจ้าของร้านเจ้าเปาฉี เจ้ารินเชงออกตัวมารับบทหัวหน้าใหญ่เองเลยค่า

หน้าที่ 7

คาซึมิ:เจ้ารินเชงกำลังหลบซ่อนอยู่ภายในบริเวณของเกมที่ไหนซักที่
คาซึมิ:ผู้ที่สามารถหาเจอจะได้รับคะแนนพิเศษและเงินรางวัลพิเศษเป็นรางวัล
คาซึมิ:แถมท้ายว่าคนทั่วไปก็สามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้แล้วนะคะ
เจ้า:ใช้ได้เลยอาซากุระ ฉันจะรอชม
ผู้เข้าแข่งขัน:ทำไงดีล่ะ โดนยิงครั้งเดียวก็ต้องออกจากเกมนี่มันโหดจังเลยนะ
ผู้เข้าแข่งขัน:ออกไปอัดกับเจ้าหุ่นปืนกลนั้นมันเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ
ผู้เข้าแข่งขัน:แต่ถ้ามาท้อเอาตอนนี้ล่ะก็ แล้วเงินรางวัลก็เห็นว่า 1หมื่นดอล เอ๋ รึว่า 1ล้าน
ยูนะ:อย่างนี้นี่เอง เป็นแบบนั้นเองรึ เจ้าริน
ยูนะ:ก็สวยซี่ โดนยิงนัดเดียวก็ต้องออกจากเกมน่ะรึถ้าขาดความเร้าใจประมาณนั้นก็ไม่มันสิ
ยูนะ:เจ้ารินก็เหมือนกัน ก่อนจะย้ายโรงเรียนไปก็เล่นเตรียมกิจกรรมอันแสนโอชะไว้ให้ซะ
ยูนะ:หึหึหึ เจ้าริน ฉันจะรับคำท้าของเธอ
ยูนะ:เพื่อไม่ให้ความตายของอาโกะและฟูมิกะต้องเป็นอันสูญเปล่าอีกด้วยนะ
ฟูกะ:อ๋า
อากิระ:บอกว่ายังไม่ตาย
ผู้เข้าแข่งขัน:ว่าไปก็จริงถ้าไม่มีการลงโทษประมาณนี้ก็ไม่มันสิ
ผู้เข้าแข่งขัน:พูดได้ดีนี่พี่สาว
ผู้เข้าแข่งขัน:ถ้าทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันก็ไปได้สวยแน่
ผู้เข้าแข่งขัน:ดีล่ะ

หน้าที่ 8

ผู้เข้าแข่งขัน:ลุย
ผู้เข้าแข่งขัน:เล่นมันเลยมะ
ผู้เข้าแข่งขัน:ก่อนอื่นก็หุ่นปืนกลนั่น
มากิเอะ:เอ๋
อายากะ:บอกว่าครูเนกิออกไปที่โรงเรียนแล้วหรือคะ

หน้าที่ 9

มากิเอะ:ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ
จิซาเมะ:ก็นะ เพราะมีเหตุการณ์หลายๆเรื่องแล้วก็ซับซ้อนจะให้อธิบายก็ยาก จะว่าไปก็คือการวางเดิมพันหรือจะพูดอีกอย่างคือมันกลายเป็นเหมือนการแข่งขันไปซะแล้ว
จิซาเมะ:หรือกล่าวก็คือ
จิซาเมะ:ในกิจกรรมของทั้งโรงเรียนนี้ ถ้าฝ่ายผู้เข้าร่วมแข่งขันแพ้ล่ะก็
จิซาเมะ:ครูเนกิก็จะหายไปจากโรงเรียนพร้อมกับเจ้าที่จะย้ายโรงเรียนไป
มากิเอะ:กับเจ้ารินน่ะเหรอ
อายากะ:คุณเจ้านี่มีความสัมพันธ์กันอย่างไรหรือคะ
จิซาเมะ:เอ๋ อ่าก็เปล่าหรอก จะว่าความสัมพันธ์มันก็มีอยู่หรอก
จิซาเมะ:เอ ก็คือว่า ยังไงดีนะ
จิซาเมะ:*ถ้าความแตกล่ะก็เป็นเรื่องแหง เชอะ ทำไมฉันต้องมารับบทที่ยุ่งยากน่ารำคาญแบบนี้ด้วยล่ะเนี่ย*
จิซาเมะ:อ๋า จริงสิ
จิซาเมะ:ถ้าแพ้การแข่งขันนี่แล้วครูเนกิก็จะต้องกลายเป็นคู่หมั้นของยัยเจ้ายังไงล่ะ
จิซาเมะ:แล้วนั่นก็เลยกลายเป็นว่าย้ายโรงเรียนไปด้วยกันไง ฮะๆๆๆ
จิซาเมะ:*ง่ะ แล้วนั่นมันอะไรล่ะเนี่ย*
จิซาเมะ:แล้วก็ เอ่อ พวกฉันก็ร่วมมือกันเต็มที่เพื่อพยายามจะหยุดยั้งสิ่งนั้นอ่ะนะ
จิซาเมะ:*หนอย ข้อแก้ต่างมั่วซั่วแสนน่าอึดอัดนี่ ไม่ว่าจะเป็นคนโง่แค่ไหนก็ไม่หลงเชื่อตามหรอก*

หน้าที่ 10

มากิเอะ:เรื่องใหญ่สุดเลยไม่ใช่หรือไง จิซาเมะจัง *ทำไมไม่บอกกันเล่า*
อายากะ:ขอปฏิเสธอย่างสุดใจขาดดิ้นเลยค่ะ
จิซาเมะ:*ง่ะ ดันเชื่ออีกนะ*
จิซาเมะ:*โคตะระบื้อเลย*
อายากะ:ปะ ปะ ปะ เป็นคู่หมั้นกับครูเนกินะเรอะ มะ มะ มะ ไม่ยกโทษให้เด็ดขาด
จิซาเมะ:เอาเถอะ ถ้าทางเราชนะล่ะก็ทุกอย่างก็จะคลี่คลายเรียบร้อยนี่นะ *นี่ฉันรู้สึกผิดไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย*
มากิเอะ:ฉันก็จะช่วยเรื่องนั้นด้วยเต็มที่สุดๆไปเลยนะ จิซาเมะจัง
อายากะ:ทำอย่างไรดีล่ะคะ
จิซาเมะ:เออ อืม เออก็นะ
จิซาเมะ:ก็เปล่าหรอก
จิซาเมะ:ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ
มากิเอะ:เดี๋ยวเซ่ นั่นมันอะไรกันเล่า
อายากะ:ก็คุณพูดเองว่าอยากจะขอยืมกำลังไม่ใช่หรอกเหรอคะ
จิซาเมะ:เปล่าซะหน่อย พอคิดดูดีๆแล้ว ก็เป็นแค่ตัวรบกวนเปล่าๆนี่นา
จิซาเมะ:ขอให้พวกเธอคอยจับตาดูอยู่ตรงนั้นอย่าเข้ามาละกัน
จิซาเมะ:แค่นั้นก็มากพอแล้ว วานด้วยล่ะ
จิซาเมะ:*เอาล่ะ อ่านคู่มือก็แล้ว โครงสร้างของมันฉันก็เข้าใจซะส่วนใหญ่ละ*
จิซาเมะ:*นี่มันช่างเหมือนกับคฑาเวทย์มนต์ของเล่นเสียจริง จะมีความสามารถแบบนั้นจริงๆเรอะ*

หน้าที่ 11

จิซาเมะ:*เอ คิดไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา*
จิซาเมะ:*ถ้ามันใช้ไม่ได้ก็คือใช้ไม่ได้*
จิซาเมะ:*ดีล่ะ ลองเลยดีไหม*
จิซาเมะ:** (มีตัวอักษรไม่ชัดนะครับอ่านไม่ออก แบบ HQ มาจะแก้ให้)
จิซาเมะ:** (มีตัวอักษรไม่ชัดนะครับอ่านไม่ออก แบบ HQ มาจะแก้ให้)
จิซาเมะ:วิญญาณไซเบอร์เอยจงล่องลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ
จิซาเมะ:*เรานี่แหละ*
จิซาเมะ:*จ้าวแห่งไซเบอร์*
อายากะ:ที่ว่าจะไปน่ะ จะไปที่ไหนเหรอคะ
มากิเอะ:ฉันก็จะไปด้วยคน
จิซาเมะ:หวา
จิซาเมะ:เดี๋ยวสิพวกแก เข้ามาทำไมเนี่ย
มากิเอะ:นั่นอะไรอ่ะ ทำไมถึงเปล่งแสงออกมาล่ะ
อายากะ:ฉันไม่ปล่อยให้คุณทำคะแนนอยู่คนเดียวหรอกนะคะ
จิซาเมะ:ยะ ยัยบ้า อย่าผลักนะมันอันตราย

หน้าที่ 12

จิซาเมะ:อะไรน่ะ
จิซาเมะ:นี่มันอะไรกัน
อายากะ:มะ มะ มะ มันเกินอะไรขึ้นคะเนี่ย
มากิเอะ:อึก จิซาเมะจัง ที่นี่มัน
ทั้ง 3 คน:ทะเล

หน้าที่ 13

ฮารุนะ:ดะ ดูเหมือนจะไม่ยิงมาแล้วนะ ออกไปกันตอนนี้ไม่ดีกว่าเหรอ
คาเอเดะ:ไม่ได้หรอก อย่าเลย
คาเอเดะ:ถ้าเคลื่อนไหวล่ะก็จะโดนยิงเอานะ ตอนนี้ต้องซ่อนตัวอย่างเดียวแล้วล่ะเจ้าค่ะ
คู:ปืนนี่มันต่อกรด้วยยากจังนะ
โนโดกะ:หวา
ยูเอะ:คุณคาเอเดะ ไม่มีทางออกเลยหรือคะ
คาโมะ:การที่ไม่รู้ทิศที่ลอบยิงมาเนี่ยมันเป็นความผิดพลาดที่น่าเศร้าจังนะ
คาเอเดะ:ได้ลองค้นหาวี่แววในอาณาบริเวณ 1 กิโลเมตรดูแล้วแต่ก็ไม่มีคนที่ดูเหมือนนักลอบยิงเลย
คาเอเดะ:ถ้านักลอบยิงเป็นแค่คนธรรมดาล่ะก็ทางออกมันก็มีนะเจ้าคะ
คาเอเดะ:แต่ถ้าฝ่ายตรงข้ามเกิดเป็นมานะล่ะก็การล่อลวงแบบผิวเผินใช้ไม่ได้ผลแน่
คาเอเดะ:ถ้าเคลื่อนไหวตอนนี้ทุกคนจะต้องถูกกำจัดหมดแน่นอน

หน้าที่ 14

ฮารุนะ:งั้น งั้นก็หมายความว่าเรากำลังโดนเล็งอยู่น่ะเหรอ โดยมานะอ่ะนะ
คาเอเดะ:ก็เพราะนักลอบยิงสามารถรอคอยที่จะสังหารเหยื่อติดต่อกันได้ยาวนานไม่ว่าจะกี่ชั่วโมงหรือกี่วันก็ตามนะเจ้าคะ *มันเป็นการวัดความอดทนเจ้าค่ะ*
คาโมะ:อึก
คาโมะ:แต่ว่าแบบนี้มันก็แย่สิเนี่ย
คาโมะ:จะมาหลบๆซ่อนๆอยู่ในรถไฟนี้ไปตลอดก็ไม่ได้

หน้าที่ 15

คู:นี่ไม่มีความเป็นไปได้ที่ฝ่ายตรงข้ามจะไม่ใช่มานะเลยเหรอ
คาโมะ:นั่นมันมองโลกในแง่ดีเกินไปแล้ว
ฮารุนะ:ตะ แต่ว่า ถ้าหลบซ่อนแบบนี้ต่อไปล่ะก็ไม่ดีแน่
ยูเอะ:ถึงอาจจะไม่โดนเล่นงานเอาจริงๆแต่ว่าแบบนั้นก็ไม่ได้หรอก
ยูเอะ:เป้าหมายของศัตรูคือการรั้งพวกเราเอาไว้ ถ้าเรานิ่งเฉยไม่ทำอะไรแบบนี้ต่อไปล่ะก็
มานะ:พวกเธอก็จะพ่ายแพ้ไปตามนั้นเลยไง อายาเสะ
คาเอเดะ:*มานะจริงๆด้วย*
เนกิ:หัวหน้าหน่วยทัตสึมิยะ
มานะ:ไง ครูเนกิ

หน้าที่ 16

เนกิ:หะ หัวหน้าหน่วยทัตสึมิยะ
เนกิ:ทำไมถึงไปร่วมมือกับคุณเจ้าล่ะครับ หรือว่าเพราะเรื่องเงินจริงๆ
เนกิ:ปะ เป็นเพราะว่ามันคืองานหรือครับ
มานะ:อา จริงสิ
มานะ:เปล่าหรอก ไม่ใช่แล้ว
มานะ:ไม่ใช่แค่นั้นหรอก
มานะ:ฉันตั้งใจจะไม่โกหกเธอหรอกนะ
มานะ:ฉันมีเจตนาไปทางเดียวกับเจ้าซะด้วยสิ
มานะ:ก็เลยร่วมมือสนับสนุนแผนของหล่อนอยู่
มานะ:ฉันคิดว่าถ้าเป็นเธอล่ะก็ต้องเข้าใจฉันแน่
มานะ:ฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่ตามที่ฉันได้ยึดมั่น
มานะ:เรื่องน่าละอายที่ฉันมีต่อเธอนั้นมันไม่มีแม้แต่น้อย
มานะ:หึหึ แล้วฉันก็ยังได้รับเงินค่าจ้างมากทีเดียวมาโดยตลอด
เนกิ:คุณทัตสึมิยะ

หน้าที่ 17

มานะ:ถึงจะเป็นช่วงเวลาที่ฉันอยากจะเล่นสนุกวัดความอดทนกับพวกเธอดูก็ตาม แต่โชคร้ายหน่อยนะที่ฉันยังมีงานอื่นต้องทำ
มานะ:โทษทีก็แล้วกัน ฉันขอให้พวกเธอพ้นทางไปในที่นี้เลย
มานะ:งั้นก็เข้มแข็งเข้านะ ครูเนกิ
คาเอเดะ:ไม่ได้การล่ะ หนูเนกิออกไปจากรถไฟเร็ว

หน้าที่ 18

คำโปรย:นัดเดียวจอด กระสุนปืนของทัตสึมิยะลั่นออกมาแล้ว จะทำอย่างไรล่ะทีนี้พรรคพวกเนกิ