Negima Chapter 151 with Thai Translation
posted on 01 Oct 2006 03:13 by yuki-kung in Negima
หน้าที่ 1
ชื่อตอน : ชาร์ตพลังเต็มที่ เนกิกลับฟื้นขึ้นมาแล้ว
คำโปรย : ปะทุเพลงหมัดแห่งสุดยอดวิทยาศาสตร์ เรี่ยวแรงของพรรคพวกเนกิจะมาสิ้นสุดลงเท่านี้เองเหรอ
เซ็ตซึนะ : คุณอาสึนะ
เจ้า : แค่เข้มแข็งอย่างเดียวมันใช้ไม่ได้หรอกนะ
เซ็ตซึนะ : แกนะแก
หน้าที่ 2
เจ้า : เห็นไหม
เจ้า : มันซ้ำรอยเดิมแบบเมื่อคืน
อาสึนะ : เน เนกิ
ฮารุนะ : ดีล่ะ

หน้าที่ 3
ฮารุนะ : พร้อมแล้วล่ะ เนกิคุง
มากิเอะ : เนกิคุง ตื่นแล้วเหรอ
อายากะ : ครูเนกิหรือคะ

หน้าที่ 4
เนกิ : ครับ ผมก็พร้อมแล้วเช่นกัน
เนกิ : ไปกันเถอะครับ

หน้าที่ 5
ฮารุนะ : ดีล่ะ ไปกันเลย
โนโดกะ : ดะ เดี๋ยวสิ ยูเอะยังไม่พร้อมเลยนะ
มากิเอะ : เนกิคุงจะไปไหนเหรอ
อายากะ : ครูเนกิไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ เห็นได้ยินว่าพักผ่อนอยู่เพราะเหนื่อยนี่คะ
เนกิ : คุณหัวหน้าห้อง คุณมากิเอะ
ยูเอะ : ถือการ์ดเอาไว้แล้วก็พูดว่าอาเดแอท ( Adeat (Latin) = จงออกมา /by Yuki-Kung )
จิซาเมะ : อะ อาเดแอทเหรอ เฮ้อ ช่วยไม่ได้แฮะ
ตัวอักษร : อาเดแอท
จิซาเมะ : โอ๊ะ
จิซาเมะ : นี่ นี่มันไม่เกี่ยวกับอินเทอร์เน็ตเลยนี่นา ดูยังไงมันก็เหมือนกับของเล่นของแม่มดน้อย
ยูเอะ : ไม่ผิดพลาดหรอกค่ะ
ยูเอะ : นี่คือข้อความอธิบายการใช้งานค่ะ
จิซาเมะ : อะ อย่างนั้นเองรึ
จิซาเมะ : แต่ว่าพอคิดๆดูแล้ว ไม่รู้สึกบ้างเหรอว่านี่มันประจวบเหมาะเกินไปหน่อยอ่ะ กฏเกณฑ์การมอบหมายของอาร์ติแฟคมันเป็นยังไงกันแน่เนี่ย
คาโมะ : เอาเถอะนะ มันก็เหมาะกับพฤติกรรมอย่างทุกวันของหนูชิอุดีนี่
คาโมะ : ใช้มันอย่างทะนุถนอมหน่อยแล้วกัน

หน้าที่ 6
เนกิ : ขอบคุณนะครับคุณหัวหน้าห้อง
เนกิ : ขอโทษด้วยนะครับ เพราะที่ผมเอาแต่ใจตัวเองก็เลยต้องมาขอยืมพลังจากคุณหัวหน้าห้อง
อายากะ : เอ๋
อายากะ : ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ ครูเนกิ
อายากะ : ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกนะคะ ถ้าเป็นความประสงค์ของครูเนกิแล้วล่ะก็ ไม่ว่าจะเป็นคำร้องขอที่เป็นไปไม่ได้เช่นไรก็ตาม ยูกิฮิโระอายากะคนนี้ก็ยินดีค่ะ
เนกิ : ต้องขอบคุณจริงๆนะครับ ผมจะต้องตอบแทนคำของคุณนี้ให้อย่างแน่นอน
อายากะ : ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะ
เนกิ : แล้วก็ดูเหมือนว่าทั้งคุณมากิเอะแล้วก็คนอื่นทุกคนก็ช่วยเหลือผมด้วยสินะครับ
มากิเอะ : อะไรเล่าเนกิคุง
ฮารุนะ : เอ้าไปล่ะนะ เนกิคุง
เนกิ : คะ ครับ
มากิเอะ : เอ๋ อะไรกันเหรอๆ
อายากะ : ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนดิฉันก็จะตามไปด้วยคนค่ะ
เนกิ : มะ ไม่ต้องหรอกครับ เพราะทางนี้มันอันตรายนะครับ คือว่ามัน
จิซาเมะ : เอ๊ะ
จิซาเมะ : เอ๋ หัวหน้าห้อง บากะพิงค์

หน้าที่ 7
จิซาเมะ : ฉันมีเรื่องอยากขอให้พวกเธอสองคนช่วยอะไรหน่อย
จิซาเมะ : เป็นเรื่องที่สำคัญเกี่ยวกับครูเนกินะ
อายากะ : ค่ะ ก็ไม่ถือสาอะไรหรอกนะคะ
มากิเอะ : เรื่องของเนกิคุงที่ว่ามันคืออะไรเหรอจิซาเมะจัง
เนกิ : คุณหัวหน้าห้อง คุณมากิเอะ ไว้เจอกันนะครับ
เนกิ : ฝากด้วยนะครับ
มากิเอะ : อ๋า เนกิคุง
เนกิ : คุณยูเอะครับ
ยูเอะ : ค่ะ
เนกิ : คุณจิซาเมะสั่งผมมาว่าให้ฟังเรื่องที่คุณยูเอะพูดน่ะครับ
ยูเอะ : ค่ะ
ยูเอะ : แต่ว่านั่นมันเป็นความคิดเห็นของหนูนะคะ หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะสามารถช่วยเหลืออะไรครูได้รึเปล่า
คู : เราจะออกจากหลังอาคารโรงเรียนไปยังด้านสวนระหว่างอาคารนะ

หน้าที่ 8
คู : เอ๊ะ
คู : หะ หุ่นแบบใหม่เหรอเนี่ย
ฮารุนะ : นะ หนีเถอะ
ฮารุนะ : โอย เจ้าหมอนี่มันออกแนวไซไฟเลยนี่นา **
คาเอเดะ : กระสุนตะกี้นี้มัน

หน้าที่ 9
หุ่นยนต์ : ยืนยันเป้าหมายสำคัญที่ต้องจัดการก่อนได้อีก 5 คน
หุ่นยนต์ : เริ่มการโจมตี
โนโดกะ : อะ อ่านความคิดของคุณหุ่นยนต์ไม่ได้เลยค่ะ *ถึงจะมีชื่อเขียนเอาไว้ข้างๆก็ตาม*
ยูเอะ : แม้แต่ทางดิฉันก็ไม่มีข้อมูลอะไรของหุ่นยนต์ตัวนี้แม้แต่น้อยเลยค่ะ
ฮารุนะ : ดะ เดี๋ยวสิ แล้วแบบนี้จะทำไงดีล่ะเนี่ย
ฮารุนะ : แล้วอะไรน่ะ กระสุนนั่น ระเบิดแบลคโฮลรึ
คู : หืม
เนกิ : ลาสเทล มา สคิล

หน้าที่ 10
เนกิ : ลาสเทล มา สคิล มากิสเทล
เนกิ : จงออกมา สายฟ้าแห่งห้วงมิติ
เนกิ : จงปัดเป่ามันให้สิ้นซาก
ตัวอักษร : ขวานอัสนีบาต

หน้าที่ 11
ฮารุนะ : โห *ยอดเลย*
เนกิ : ดีล่ะ
เนกิ : ไปกันเถอะครับ

หน้าที่ 12
ครู : อ๊ะ
เซรุฮิโกะ : กระสุนตะกี้นี้มัน
กันดอลฟินี่ : ถอยไป เซรุฮิโกะคุง
กันดอลฟินี่ : หวา
เซรุฮิโกะ : อ๊ะ *ใหญ่จัง*
คาตารากิ : กันดอลฟินี่
คาตารากิ : *เวทย์เคลื่อนย้าย*

หน้าที่ 13
โทโกะ : คุณคาตารากิ
มานะ : ตัวเกะกะพ้นทางแล้วสินะ

หน้าที่ 14
เจ้า : สมกับเป็นครูทาคาฮาตะเลยนะ
เจ้า : ทั้งที่ความแตกต่างด้านความสามารถห่างชั้นกันจนเทียบไม่ติด ไม่คาดคิดเลยว่าจะยื้อมาถึงขั้นนี้ได้
เจ้า : นี่สินะคือความแตกต่างของประสบการณ์การต่อสู้
เจ้า : ไม่สิ มันเป็นความแตกต่างของจำนวนสมรภูมิที่เคยผ่านมาใช่ไหมนะ
ทาคาฮาตะ : ต่อให้วันนี่เธอจะไม่สังเวยชีวิตของใครเลยสักคนก็ตาม แต่ถ้าโลกนี้เกิดรู้เรื่องการมีอยู่ของเวทย์มนต์ไปครั้งหนึ่งแล้วล่ะก็
ทาคาฮาตะ : ความโกลาหลอย่างมากทีเดียวก็จะปกคลุมโลกทั้งใบ นั่นเธอก็รู้อยู่แก่ใจใช่ไหมเจ้าคุง

หน้าที่ 15
เจ้า : แน่นอน รู้อยู่แล้วล่ะ แต่ทว่าวิธีนี้จะเกิดความวุ่นวายและความเสี่ยงน้อยที่สุด
เจ้า : เรื่องนั้นครูทาคาฮาตะก็ต้องรู้อยู่แก่ใจแน่นอน
เจ้า : ดังนั้น พร้อมกันกับความวุ่นวายหลายสิบปีหลังจากนี้ไปถึงแม้จะมีความเป็นไปได้ที่สถาณการ์ณด้านการเมืองการทหารที่ร้ายแรงถึงชีวิตซึ่งมิอาจคาดการณ์ได้จะเกิดขึ้นมา ฉันก็จะสอดส่องดูสถาณการณ์และแก้ไขมันให้เรียบร้อยเอง
เจ้า : ฉันได้ตระเตรียมวิทยาการและอำนาจทางการเงินเอาไว้แล้ว
ทาคาฮาตะ : อย่างนี้นี่เอง
ทาคาฮาตะ : แต่นั่นมันเป็นแนวความคิดของวิธีการที่อันตรายอย่างยิ่ง
ทาคาฮาตะ : ผู้ที่ยึดถือแนวความคิดอย่างที่ว่ามาแล้วประสบความสำเร็จน่ะมันไม่มีอยู่หรอก ซ้ำยังจะมาควบคุมจัดการโลกอีก
เจ้า : มันเป็นช่วงเวลาอันแสนน้อยนิดกว่าโลกจะได้มาซึ่งความมั่นคงนะ
เจ้า : อยากให้สบายใจได้เลย
เจ้า : ฉันทำได้ดีแน่
เจ้า : แล้วสำหรับคนที่ทำงานเหมือนกับคุณก็ต้องเข้าใจอย่างแน่นอน
เจ้า : เรื่องที่ว่าสำหรับการแก้ไขความอยุติธรรม สิ่งที่อยู่นอกลู่นอกทางและความไม่เสมอภาคนั้น
เจ้า : มีแค่วิธีการของฉันเท่านั้น

หน้าที่ 16
เจ้า : ว่าไงล่ะ ครูทาคาฮาตะ
เจ้า : ไม่มาเข้าพวกกับฉันเหรอ
ทาคาฮาตะ : เสร็จกัน
เจ้า : มีช่องโหว่นะ
เจ้า : วิตกอยู่เล็กน้อยสิเนี่ย

หน้าที่ 17
เจ้า : งั้นไว้เจอกันใหม่นะครูทาคาฮาตะ
เจ้า : ในอีกสามชั่วโมงให้หลังบนโลกที่หลังจากแผนการของฉันสำเร็จไปแล้ว
เจ้า : งั้นก็
เจ้า : รายต่อไปก็คุณอาสึนะและคุณเซ็ตซึนะขอให้ออกจากสถานที่ไปด้วยเลยก็แล้วกัน
เจ้า : เอ๋

หน้าที่ 18
เจ้า : เอ๋
เจ้า : อ๋า
เจ้า : มิโซระรึ
เจ้า : ใช้ได้นี่ เอาเถอะ ไหนๆก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว *ไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ย*
มิโซระ : โอยแทบแย่แนะ
มิโซระ : ทุกคนจริงจังกันเหลือเกิน
คำโปรย : หนีฝ่าออกมาได้อย่างฉิวเฉียด พรรคพวกเนกิตกอยู่ในวิกฤตร้ายแรงที่สุด ตอนต่อไปถึงคราวที่เนกิจะได้ปะทะกับเจ้าแล้วอย่างนั้นรึ

นะติดตามเอาเอง
การที่คิดว่าทุกอย่างจะไปได้สวยด้วยการควบคุมของคนพวกเดียวนั้นสุดท้ายก็เป็นเพียงความคิดไม่เข้าท่าของนักทฤษฎีที่ไม่เคยทดลองทำจริงเท่านั้น
ตามความคิดของผมวิธีการของเจ้านั้นจึง "ใช้ไม่ได้" และต่อให้เจ้าชนะในครั้งนี้แผนการนี้ก็ต้องล้มเหลวในบั้นปลายอยู่ดีอย่างแน่นอน
งวดนี้ก็คงต้องขึ้นอยู่กับเนกิคุงแล้วล่ะนะ
#1 By NetNN (58.8.75.151) on 2006-10-01 11:00