Celestial Dreaming

หน้าที่ 1

ชาช่าเซโร่ : โอ้ บินได้แล้วนะ
ชาช่าเซโร่ : ทำได้ไม่เลวนี่ เจ้าน้องสาวของฉัน ทำให้เขตแดนป้องกันของโรงเรียนล่มไปเรียบร้อยแล้วสินะ *สมกับเป็นเทคโนโลยีล้ำยุค*
คำโปรย : แม้แต่เอวาก็มิอาจละสายตาไปได้ มหาสงครามาโฮระ จากนี้ต่อไปคือของจริงล่ะ
ชาช่าเซโร่ : ถ้าจะลงมือทำอะไรล่ะก็ต้องตอนนี้แหละใช่ไหม มาสเตอร์
เอวา : หึ
เอวา : อย่าพูดอะไรงี่เง่าสิ มันถึงตอนที่น่าสนใจขึ้นมาพอดีเลยนะ
เอวา : วันนี้ก็ค่อยๆดูลาดเลาไปก่อน แกก็ดื่มซะสิ ชาช่าเซโร่
ชาช่าเซโร่ : เจ้าค่ะ

หน้าที่ 2

คำโปรย : เหล่าสาวน้อยจอมเวทย์ที่ทยานไปบนท้องฟ้า
มิสะ : ยังกับหนังสัตว์ประหลาดเลยเนอะ
มาโดกะ : ยอดไปเลยนะ มันใช่ที่เป็นการฉายภาพนิ่งจากกราฟฟิคคอมพิวเตอร์รึเปล่า
ชื่อตอน : สงครามระยะประชิดอันแสนดุเดือด การเข้าปะทะกันขั้นแตกหัก กองทัพจอมเวทย์มาโฮระ ปะทะ สุดยอดวิยาศาสตร์จากอนาคต

หน้าที่ 3

คำโปรย : ช่วยกอบกู้โลก
อากิระ : ชักจะสนุกขึ้นมาเรื่อยๆแล้วสิ

หน้าที่ 4

ยูนะ : หวา
ฟุมิกะ : กรี๊ด
อาโกะ : กรี๊ด กรี๊ด
ยูนะ : โจมตีเลย
ยูนะ : หนอย กระสุนหมดอีกแล้ว
ยูนะ : โอ๊ะ โชคดีจังเลย *เกรเนดลันเชอร์*
ยูนะ : ยิง
ยูนะ : แจ่มไปเลย ฉันอยู่อันดับที่ 28 นี่
อาโกะ : ยอดไปเลย ของจริงนี่นา
อากิระ : เจ๋งๆ
ยูนะ : ดีล่ะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปก็ได้รับเงินรางวัลชัวร์
เด็ก : ฮือ ฮือ
โคโนกะ : จ้า *อยู่นิ่งๆนะ*

หน้าที่ 5

โคโนกะ : พรากตี้ บิกินัล
โคโนกะ : ขอราชายูพิเทลโปรดประทานการช่วยเหลือให้แก่เรา
โคโนกะ : รักษา
เด็ก : ฮือ อะ เอ๋
เด็ก : ไม่เจ็บแล้ว ยอดไปเลยพี่สาวทำได้ไงอ่ะ
โคโนกะ : แฮะๆๆ
โคโนกะ : ก็พี่เป็นจอมเวทย์นี่นา
เด็ก : ขอบใจนะ พี่สาวจอมเวทย์
โคโนกะ : จ้า
โคโนกะ : คนที่บาดเจ็บแทบจะไม่มีมาเลยนะ *ทั้งที่ฉันพยายามเต็มที่แท้ๆ*
มิโซระ : ก็เพราะว่าอยู่ในระหว่างการแจกจ่ายชุดคลุมเวทย์มนต์ซึ่งป้องกันอุบัติเหตุเช่นจากการหกล้มหรือการชนกระแทกเกือบทั้งหมดได้โดยสมบูรณ์น่ะสิ อัตราส่วนของผู้บาดเจ็บที่ไม่ใช่ผู้เข้าร่วมแข่งขันเลยมีสูงกว่า
มิโซระ : เอาเถอะ ก็ค่อยๆจิบชาไปก็ได้นะ

หน้าที่ 6

แชคตี้ : ลอยชายทำอะไรกันอยู่มิทราบคะ นี่มันคือวิกฤตของโลกนะคะ
มิโซระ : เยสเซอร์ ซิสเตอร์แชคตี้ *ไปทำงานล่ะค่า*
ตัวหนังสือ : หนีไปด้วยความเร็วสูง
โคโนกะ : ถึงจะเบาใจที่ไม่มีคนบาดเจ็บให้เห็นก็เถอะ
โคโนกะ : แต่อาสึนะกับเซ็ตจังจะเป็นอะไรไหมนะ
มิโซระ : โธ่เอ๊ย
โคโนกะ : เห็นพูดกันอยู่ว่าหุ่นยักษ์ออกมาแล้วด้วยสิ
อาสึนะ : คุณเซ็ตซึนะ ดูนั่นสิ
เซ็ตซึนะ : นั่นมัน
อาสึนะ : นั่นไงอาวุธสงครามที่มีชีวิตขนาดยักษ์
อาสึนะ : เหมือนกับเจ้ายักษ์เมื่อตอนทัศนศึกษาเลยไม่ใช่เหรอไง *ถึงขนาดจะประมาณครึ่งนึงก็เถอะ*
ครู : บนพื้นสนามการแข่งขัน เขตแดนกักเทพอสูร B ถูกกางเรียบร้อยแล้วครับ
ครู : การอพยพคนธรรมดาออกจากพื้นที่ก็สำเร็จเรียบร้อยครับ
นิจูอิง : เป็นอย่างไรบ้างล่ะ
นิจูอิง : สามารถผนึกมันได้ไหม
ครู : ไม่ไหวครับ เจ้าหมอนี่มีระดับพลังวิญญาณปริมาณมหาศาลอย่างที่ว่าจริง คุมแบบนี้ต่อไปคิดว่าไม่ไหวแน่

หน้าที่ 7

อาสึนะ : ครูนิจูอิง
เซ็ตซึนะ : มีเรื่องอะไรที่พวกหนูสามารถทำได้ไหมคะ
นิจูอิง : โอ พวกเธอนี่ถ้าจำไม่ผิดคือนักดาบสำนักชินเมริวสินะ
นิจูอิง : มาได้เวลาพอดีเลย อยากจะผนึกเจ้ายักษ์ตัวนี้ให้สำเร็จนะแต่ว่าจะให้ไม่ให้มันบาดเจ็บเลยคงเป็นไปไม่ได้
นิจูอิง : ยังไงก็ต้องทำให้มันบาดเจ็บได้ในระดับหนึ่ง
นิจูอิง : การปราบปีศาจเป็นสาขาที่พวกเธอถนัดสินะ อยากให้ช่วยหน่อย
นิจูอิง : เพราะแม้แต่โทรจิตก็ถูกกีดขวางเอาไว้ ก็เลยเรียกกองกำลังสนับสนุนไม่ได้
เซ็ตซึนะ : คะ ค่ะ
นิจูอิง : แต่ว่าขออย่าไปทำร้ายส่วนหัวมันเด็ดขาดเลยนะ เพราะถ้าการควบคุมจากอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์ที่ติดตั้งเอาไว้มันเกิดรวนแล้วล่ะก็มีความเป็นไปได้ที่เทพอสูรตัวจริงจะอาละวาดขึ้นมาน่ะสิ
นิจูอิง : ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ไม่จบแค่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยแน่ๆ
เซ็ตซึนะ : อ้อ *อย่างนี้นี่เอง*
ทาคามิจิ : ไม่อยากปล่อยให้เด็กเก่าที่ผมสอนทำงานอันตรายแบบนั้นเลย
ทาคามิจิ : ผมจะทำเอง
อาสึนะ : ครูทาคาฮาตะ
ทาคามิจิ : มันมีตั้ง 6 ตัวนะ ต้องรีบล่ะ

หน้าที่ 8

ทาคามิจิ : *อืม แข็งจัง*
ครู : อ๊ะ
ครู : พันธนาการถูกทำลายแล้วครับ
นิจูอิง : แย่ล่ะ ระวังตัวด้วยนะครูทาคาฮาตะ
ครู : อึก

หน้าที่ 9

อาสึนะ : ว้าว
มิโซระ : เยี่ยมไปเลย **
เซ็ตซึนะ : ยอดเลย สมกับเป็นครูทาคาฮาตะ *ทะลุเกราะป้องกันไปได้ด้วย*
ทาคามิจิ : เพราะมันถูกควบคุมด้วยอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์อยู่ พลังการฟื้นฟูร่างกายของมันก็ต้องอ่อนแออย่างแน่นอน ต้องจัดการตอนนี้ล่ะ
นิจูอิง : อืม ทาคาฮาตะคุง

หน้าที่ 10

นิจูอิง : เกิดอะไรขึ้นน่ะทาคาฮาตะคุง
ทาคามิจิ : การลอบยิงครับ ระวังตัวด้วยล่ะ
นิจูอิง : อะไรนะ *หรือนั่นจะเป็นกระสุนชนิดพิเศษที่ว่ากัน*
นิจูอิง : ทุกคนขยายกำแพงป้องกันเวทย์มนต์ให้เต็มที่เลย
นิจูอิง : มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นกระสุนที่สามารถทะลุกำแพงเวทย์มนต์ได้ด้วย จงอย่าลืมมาตรการต่อต้านตามที่เราคุยกันไว้นะ
นิจูอิง : รีบจัดการการปิดผนึกต่อให้มันเสร็จๆ
ครู : รับทราบ
อาสึนะ : เอ๋ เอ๋
มิโซระ : อะ
มิโซระ : มาตรการต่อต้านที่ว่ามันคืออะไรเหรอ
มานะ : งี่เง่ากันจริง

หน้าที่ 11

มานะ : *ที่ป้องกันเมื่อกี้ได้สมกับเป็น ทาคามิจิ T ทาคาฮาตะแห่งกลุ่มสายลมแห่งความเป็นนิรันดร์*
มานะ : *นี่ฉันลอบสังหารเป้าหมายหลักที่สำคัญที่สุดไม่ได้เหรอเนี่ย*
มานะ : *แต่ก็ดีนี่ มันก็เป็นไปตามแผน*
มานะ : *ปฏิบัติภารกิจต่อไปดีกว่า*
นิจูอิง : กลุ่มที่ทำหน้าที่กำจัดเป้าหมาย เป็นไรไหม
ครู : ไม่เป็นไรครับ เพราะมีกำแพงป้องกัน

หน้าที่ 12

นิจูอิง : แย่แล้วล่ะ ระงับการปิดผนึก ทุกคนถอนกำลังไปที่กำบัง
มิโซระ : ดะ เดี๋ยว ทุกคนเมื่อกี้ถูกฆ่าไปแล้วเหรอ
นิจูอิง : ไม่รู้สิ
นิจูอิง : *ถูกดูดกลืนไปพร้อมกับกำแพงป้องกันเวทย์มนต์เนี่ยนะ เป็นอาวุธที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย*
นิจูอิง : *มือลอบสังหารอยู่ฝั่งข้างหลังของกำแพงนี้ไป ทำอย่างไรดีล่ะ*
เซ็ตซึนะ : *หรือว่าจะเป็นทัตสึมิยะ*

หน้าที่ 13

มิโซระ : แอ๊ก
เซ็ตซึนะ : คุณอาสึนะ
มิโซระ : นี่ทำอะไรของเธอ
มิโซระ : เอ๋ โคโคเน่
โคโคเน่ : มิโซระ
มิโซระ : โค..
มิโซระ : โคโคเน่ *ตายแล้วเรอะ*
นิจูอิง : *บ้าน่า มือลอบสังหารอยู่ฝั่งด้านหลังของกำแพงนี้แน่ๆนี่นา หรือว่าศัตรูมีหลายคน*
นิจูอิง : *ยิงกระสุนชิ่งมาหรือนี่*
นิจูอิง : *ใช้วิชาอะไรกันเนี่ย*

หน้าที่ 14

ผู้เข้าแข่งขัน : เอ๋
ผู้เข้าแข่งขัน : นั่นมันอะไรเนี่ย
ฟุมิกะ : นี่มันอะไรเหรอคะ
อาโกะ : ยะ ยูน่าช่วยด้วย

หน้าที่ 15

ฟูกะ : ฟูมิกะ
ฟูกะ : อาโกะ
อากิระ : หะ หายไปแล้ว
ยูนะ : หายไปซะแล้ว
ยูนะ : หะ หมายความว่าไงกัน
มิโซระ : โคโคเน่ตายแล้วเหรอ
มิโซระ : ครูนิจูอิงก็โดนจัดการไปแล้ว
ทาคามิจิ : ไม่ต้องห่วงหรอก ระวังตัวด้วยล่ะ
ทาคามิจิ : ตะกี้นี้มันอาจจะเป็นเวทย์มนต์บังคับเคลื่อนย้ายก็ได้ ทุกคนที่ถูกยิงไม่บาดเจ็บหรอก
มิโซระ : เอ๋ ยังงั้นหรือคะ
ทาคามิจิ : แต่ถึงจะเอาพลังแบบนั้นมาอัดลงลูกกระสุนระยะการเคลื่อนย้ายทำได้อย่างมากก็ 3 กิโลเมตรแน่นอน
ทาคามิจิ : ทำแบบนั้นไปมันมีความหมายอะไรกัน
เจ้า : ก็เป็นแบบนั้นนั่นแหละ
เจ้า : ถ้าเป็นสนามรบก็อีกเรื่อง ในสถาณการณ์ตอนนี้ สถานที่ 3 กิโลเมตรข้างหน้าที่เคลื่อนย้ายไปน่ะ
เจ้า : ก็แทบไม่มีความหมายเชิงกลยุทธ์หรอกนะ
เจ้า : แต่ว่ามันไม่ใช่ 3 กิโลเมตรข้างหน้าหรอกนะ

หน้าที่ 16

เจ้า : ถ้าเกิดว่ามันเป็น 3 ชั่วโมงข้างหน้าล่ะ
เจ้า : จะเกิดอะไรขึ้น
เซ็ตซึนะ : เจ้า รินเชง
อาสึนะ : คุณเจ้า
เจ้า : แล้วมันก็ไม่ใช่เวทย์มนต์แต่เป็นวิทยาศาสตร์ต่างหาก
ทาคามิจิ : ที่ว่า 3 ชั่วโมงข้างหน้าหมายความว่าไง

หน้าที่ 17

เจ้า : ทำได้ดีนี่ รอดพ้นกับดักของฉันแล้วกลับมาได้
เจ้า : คุณอาสึนะ คุณเซ็ตซึนะ
เจ้า : แล้วก็ยังมีแผนการที่ท้าทายแบบนี้อีก ฉันพูดตรงๆนะว่าตกใจดีเทียวจนลนลานทำอะไรไม่ถูกเลยล่ะ
เจ้า : ไม่น่าเชื่อที่พวกเธอมาถึงได้ขนาดนี้ ฉันขอชมเลยนะ
เซ็ตซึนะ : ไม่ได้เกรงกลัวกันเลยนะ
เซ็ตซึนะ : ที่แกเผยตัวออกมาเอง
เจ้า : โอ๊ะโอ คุณเซ็ตซึนะ เลิกล้มความพยายามจะดีกว่านะ เดี๋ยวก็พลาดซ้ำรอยแบบเมื่อคืน
เจ้า : คนที่คิดแผนการนี้ขึ้นมาคือหนูเนกิรึเปล่าน้า ยอดเยี่ยมทีเดียว
เจ้า : แล้วหนูเนกิอยู่ที่ไหนล่ะ

หน้าที่ 18

อาสึนะ : เนกิไม่อยู่หรอก ยัยบ้าเจ้านี่
อาสึนะ : ต่อจากนี้พวกฉันจะอัดเธอให้ยับเลย
เซ็ตซึนะ : *ที่ยัยเจ้ามาปรากฏตัวในขั้นนี้มันเกิดคาดจริงๆ*
เซ็ตซึนะ : *ไม่สวยล่ะทีนี้*
เจ้า : หึหึ เข้มแข็งดีนี่ คุณอาสึนะ
เจ้า : จะลองดูก็ได้
เจ้า : แต่ว่าคนที่พอมีความเป็นไปได้ที่จะสามารถต่อกรฉันในตอนนี้คิดว่ามีแค่หนูเนกิเพียงคนเดียวนะ
คำโปรย : ในที่สุดเจ้า ตัวการผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังก็ปรากฏตัวออกมาแล้ว บนรอยยิ้มที่ไร้พ่ายนั้นเป็นลางที่พรรคพวกเนกิจะต้องต่อสู้กันอย่างทรหดงั้นเหรอ*