Celestial Dreaming

หน้าที่ 1

คำโปรย : พรรคพวกของเนกิกลับมาสู่อดีตแล้ว แผนการที่จะจัดการเจ้านั้นอยู่ในช่วงคืบหน้าไปอย่างท้าทาย
มากิเอะ : ขอแจ้งมหกรรมการแข่งขันของงานโรงเรียนวันสุดท้ายให้ทราบกันนะคะ
ยูนะ : สนใจกันหน่อยนะคะ
นักเรียนชาย 1 : เอ๋ ป่านนี่แล้วจะมาประกาศแจ้งมหกรรมการแข่งขันของงานโรงเรียนทำไมอีกน่ะ
นักเรียนชาย 2 : เล่นไล่จับกันเมื่อปีที่แล้วก็สนุกสุดๆไปเลยนะ ปีนี้เห็นบอกไว้ว่าจะเล่นซ่อนแอบกันไม่ใช่เหรอ
อาโกะ : เชิญค่ะ
นักเรียนชาย 2 : อันนี้เหรอ ขอบใจนะ
นักเรียนชาย 2 : เอ อะไรน่ะ

หน้าที่ 2

ชื่อตอน : ภาพรวมทั้งหมดของแผนการเพื่อจัดการเจ้า
โปสเตอรบรรทัดที่ 1 : ประกาศแจ้งให้ทราบเรื่องการเปลี่ยนแปลงงานแข่งขันร่วมกันของงานเทศกาลมาโฮระ
โปสเตอรบรรทัดที่ 2 : กองทัพหุ่นยนต์ดาวอังคาร
โปสเตอรบรรทัดที่ 3 : กองกำลังปกป้องโรงเรียนของกลุ่มอัศวินจอมเวทย์
ใต้กรอบรูปจอมเวทย์ : เอาล่ะ เธอก็มาเข้าร่วมกลุ่มอัศวินจอมเวทย์ด้วยกันเลยสิ เพื่อปกป้องโรงเรียนมาโฮระจากเหล่าศัตรูที่รุกล้ำเข้ามา**
ใต้กรอบรูปคฑา : อุปกรณ์หลากหลายประเภทเตรียมไว้พร้อม**
คำโปรย : งานโรงเรียนคือการกอบกู้โลก แผนการของเนกิในที่สุดก็เริ่มขึ้นแล้ว
นักเรียนชาย 2 : เอ๋ ฟังดูน่าสนใจดีนี่นา *เกม Survival Shooting เหรอเปล่านะ*
นักเรียนชาย 1 : เปลี่ยนแปลงเนื้อหาเหรอนี่ ก็นั่นสินะเล่นซ่อนแอบกันทั้งโรงเรียนมันก็น่าเบื่อนี่เนอะ *ถึงแม้จะรู้สึกว่ามันแค่ระดับเกรด B ก็เถอะ*
มากิเอะ : กรุณามาร่วมเข้าแข่งขันกันด้วยนะคะ
นักเรียนชาย 1 : โอ้ งั้นฉันไปแข่งด้วยดีไหมนะ
นักเรียนชาย 2 : เอ๋ จะลงด้วยเหรอ งั้นฉันลงด้วยดีรึเปล่านะ

หน้าที่ 3

อายากะ : อย่างที่ได้กล่าวมา งานแข่งขันในวันสุดท้ายได้มีการเปลี่ยนแปลงกำหนดการแล้วนะคะ
อายากะ : กำลังรอคอยให้ทุกท่านได้มาเข้าร่วมแข่งขันกันนะคะ
อายากะ : งั้นก็ขอให้ชมการแสดงจริงกันเลยค่ะ
ยูนะ : ทางนี้ก็คืออุปกรณ์หลากหลายประเภทที่จะได้รับแจกเมื่อเข้ากลุ่มนักรบ
ยูนะ : ประเภทอื่นก็ยังมีอีกเยอะเลยนะ
ยูนะ : และชุดคลุมนี่ก็มีการติดตั้งอุปกรณ์เพื่อความปลอดภัยควบคู่ไปด้วย ดังนั้นก็ต้องขอให้ผู้เข้าแข่งขันสวมมันด้วยนะ
ยูนะ : แล้วนี่ก็คืออาวุธ คฑาเวทย์มนต์
ยูนะ : ห้ามเห็นความน่ารักเป็นเรื่องตลกเด็ดขาดนะ เมื่อท่องคาถาบทนึงแล้วล่ะก็จะเป็นแบบนี้
มากิเอะ : อะ แฮ่ม
มากิเอะ : โจมตีใส่ศัตรูเลย

หน้าที่ 4

อายากะ : ลำแสงนี้ไม่มีอันตรายต่อร่างกายมนุษย์นะคะ แล้วก็ยังมีอย่างอื่นอีก
อายากะ : อย่างเช่นแบบปีนบาซูก้าและอาวุธอีกหลากหลายรูปแบบจัดเตรียมเอาไว้ให้ด้วยค่ะ
อายากะ : เชิญเลือกกันได้ตามใจชอบเลยนะคะ
คาซึมิ : เอ๋ นี่กลายเป็นเรื่องน่าสนุกเข้าให้แล้วสิ
ซาโยะ : อะ เอ่อ เราไม่ติดต่อคุณเจ้านี่มันจะดีหรือคะ
คาซึมิ : หึหึหึ ซาโยะจัง ฉันไม่ใช่พวกของเจ้ารินหรอกนะ
คาซึมิ : หน้าที่ของฉันจบไปตั้งแต่เมื่อวานที่ทำหน้าที่พิธีกรแล้วล่ะ
คาซึมิ : การเก็บข้อมูลทั้งหมดของเหตุการณ์ในครั้งนี้น่ะ ฉันก็ได้รับมาจากเจ้ารินเรียบร้อยแล้วล่ะ
คาซึมิ : ที่เหลือก็ขอแค่เก็บข้อมูลของเหตุการณ์ในวันสุดท้ายเท่านั้นแหละ

หน้าที่ 5

คาซึมิ : ถ้างั้นก็ต้องเตรียมการ อ๊ะ
อาสึนะ : กรี๊ด
คาซึมิ : จะ เจ็บ เอ๋
อาสึนะ : ขอโทษนะ เอ๋ อาซาคุระ
คาซึมิ : ไง อาสึนะนี่นา ทำอะไรอยู่เหรอ
อาสึนะ : เอ๋ อาซาคุระ ว่าไปแล้วเมื่อวานนี้
อาสึนะ : ที่เธอทำหน้าที่เป็นพิธีกรในงานประลองก็คือการร่วมมือกับคุณเจ้าใช่ไหม *จะว่าไปนะ*
อาสึนะ : นี่เธอไม่ใช่พวกเดียวกับพวกฉันหรอกเหรอ
คาซึมิ : เอ๋ พวกเดียวกันเหรอ
คาซึมิ : เปล่าหรอก แค่ครั้งนี่เท่านั้นแหละขออยู่ก๊วนเดียวกับเจ้ารินซะหน่อย
อาสึนะ : โฮ่ บอกให้เอาไหมว่าเพราะคุณเจ้าน่ะพวกฉันต้องลำบากกันขนาดไหน
คาซึมิ : อ่ะ งั้นไม่ต้องก็ได้นะ
คาซึมิ : นั้นสินะถ้าจะให้พูดล่ะก็
คาซึมิ : ฉันก็คือทาสผู้จงรักภักดีต่อความจริงซึ่งไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดกระมัง
อาสึนะ : จะเก๊กท่าหาพระแสงอะไรยะ ยัยบ้า
คาซึมิ : ก็จริงๆแล้ว จิตวิญญาณของนักข่าวมันร่ำร้องว่าการที่จะเปิดเผยการมีตัวตนของเวทย์มนต์ให้โลกได้รับรู้นั้นมันเป็นสิ่งที่คุ้มค่าต่อความพยายามนี่นา
อาสึนะ : พูดอะไรของเธอยะ ถ้าเรื่องเวทย์มนต์เกิดเผยแพร่ให้โลกได้รับรู้ล่ะก็ ทั้งเนกิและครูทาคาฮาตะก็จะต้องถูกทำให้เป็นโอโคโจและก็จะไม่ได้เจอหน้ากันอีกแล้วนะ
คาซึมิ : เอ๋

หน้าที่ 6

คาซึมิ : แบบนั้นก็ไม่สวยนะสิ *อ่ะจริงดิ*
อาสึนะ : เข้าใจแล้วเหรอ
อาสึนะ : ถ้าเข้าใจแล้วล่ะก็มาช่วยเหลือพวกฉันซะดีๆเพื่อเป็นการลงโทษ
คาซึมิ : เอ๋ พูดเป็นเล่น เดี๋ยวก่อนสิ ถ้าวันนี้ฉันเก็บข้อมูลไม่ได้ล่ะก็ที่ฉันพยายามทำหน้าที่เป็นพิธีกรเมื่อวานมันก็ไม่มีความหมายอะไรน่ะสิ
ซาโยะ : ยึดมั่นแต่เรื่องงานจริงๆด้วยสิ *คุณอาซาคุระน่าสงสารจัง*
จิซาเมะ : ดีล่ะ เท่านี้ทุกอย่างก็เรียบร้อย
ฮารุนะ : ยอดเลย
โนโดกะ : ขอบคุณนะคะ
จิซาเมะ : อย่าได้ใจไปเลย
คาเอเดะ : ของจริงมันเริ่มจากนี้ต่างหากล่ะเจ้าคะ
เนกิ : อืม
จิซาเมะ : พอเห็นว่าหลับไปแล้วก็กำลังฝันร้ายอยู่เสียได้
จิซาเมะ : แบบนี้จะฟื้นอาการจริงๆเหรอ
จิซาเมะ : ให้ตายสิ ทั้งเรื่องที่ว่าอะไรมันคือสิ่งที่ถูกต้องหรือว่าตัวเองกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่นั้นสำหรับเด็ก 10 ขวบมันเป็นภาระที่หนักเกินไปนะ
ฮารุนะ : จริงด้วยสินะ *ทั้งที่ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเรื่องนั้นเลย*

หน้าที่ 7

ครู : เวทย์มนต์บังคับจิตสำนึกให้รับรู้ที่มีผลต่อทั่วทั้งโลก
ครู : เรื่องแบบนั้นมันเป็นไปได้เหรอ
กันดอลฟินี่ : พวกเรามองข้ามไปนะ ผอ.โรงเรียนทราบข้อมูลนี่มาจากไหนครับ
ผอ. : แหล่งข้อมูลน่ะช่างเถอะ
ผอ. : ไม่ว่าจะอย่างไรเราก็ต้องหยุดยั้งแผนการนี้ให้ได้
ครู : แล้วแผนการใหญ่นี้ล่ะครับ
ผอ. : ว่ากันจริงๆแล้วน่ะ ท่ามกลางสายตาคนมากมายในงานโรงเรียนนี้ การจะต่อกรกับศัตรูจำนวน 2500 ตัวก็เป็นเรื่องที่ยาก เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วเราก็เลยตั้งใจจะให้พวกเขาเข้าร่วมในฐานะผู้เกี่ยวข้องโดยตรง
ผอ. : แต่ทว่ามันเป็นการตัดสินใจไปอย่างบ้าบิ่นทีเดียวนะ
ผอ. : ก็เลยตั้งใจจะวางมาตรการเพื่อความปลอดภัยไว้ให้เพียงพอ
ผอ. : ยิ่งไปกว่านั้นก็เป็นนักเรียนของพวกเราด้วยนะ
ครู : จริงๆแล้วนักเรียนของพวกเราก็ชอบเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว แถมยังมีความสามารถกันอีกด้วยนะครับ
เซรุฮิโกะ : อาจจะเป็นกำลังรบที่ใช้การได้มากกว่าที่คาดคิดก็ได้นะครับ

หน้าที่ 8

ครู : แล้วที่ว่าอาวุธสงครามที่มีชีวิตขนาดใหญ่ 6 ตัวนี่ล่ะ
โทโกะ : ดูเหมือนว่าจะเป็นการพยายามจะใช้ประโยชน์จากพลังของวิทยาศาสตร์เพื่อควบคุมเทพอสูรที่ถูกผนึกเป็นหินเอาไว้ที่ใต้ดินของโรงเรียนน่ะค่ะ
โทโกะ : คาดว่าจะใช้วงเวทย์ขนาดใหญ่ที่สร้างเอาไว้เป็นอุปกรณ์เพื่อแผ่ขยายพลังเวทย์ค่ะ
โทโกะ : ถ้าสิ่งนี้สำเร็จล่ะก็เราก็ควรจะให้นักเรียนถอยออกห่างจะดีกว่าจริงไหมคะ
ครู : แต่ว่าตั้งใจจะทำอย่างไรล่ะ
ครู : ถึงแม้ภายในเขตแดนของโรงเรียนนั้นพวกปีศาจระดับสูงและภูตปีศาจจะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างแน่นอนก็ตาม
มิโซระ : จะเป็นเจ้านั่นรึเปล่านะ
ผอ. : ไม่ว่าจะอย่างไร
ผอ. : เราไม่สามารถดูถูกพลังของเจ้าคุงที่เธอสามารถดำเนินแผนการมาได้ถึงขั้นนี้
ผอ. : การสนับสนุนของประเทศบ้านเกิดของพวกเราก็ไม่ทันการเสียด้วย
ผอ. : ถ้าเราไม่สามารถหยุดยั้งแผนการของเจ้าที่แสนจะรอบคอบได้ล่ะก็โลกจะเปลี่ยนแปลงไป
ผอ. : ทุกคน ขอให้ทุ่มเทกับแผนการนี้อย่างเต็มกำลังด้วยล่ะ
ครู : ครับ/ค่ะ

หน้าที่ 9

นักเรียน : นี่ ได้ยินเรื่องงานแข่งขันของวันสุดท้ายแล้วรึยัง
นักเรียน : อ๋อ ดูเหมือนว่าจะเป็นงานแข่งขันสุดอลังการที่ทุ่มทุนสร้างอะไรนี่แหละ
นักเรียน : เห็นว่าสามารถใช้ของที่ถูกใช้ออกแสดงในงานประลองเมื่อวานได้อย่างเต็มที่เลยนะ
นักเรียน : เอ๋
นักเรียน : งั้นก็คือจะให้ลงแข่งงานประลองงั้นเหรอ *น่าเสียดายไปหน่อยนะ*
นักเรียน : ดูเหมือนว่าจะได้รับแรงบันดาลใจจากพวกภาพยนต์มหากาพย์ด้วยล่ะ
นักเรียน : ฉันร่วมลงแข่งดูดีไหมนะ
นักเรียน : เห็นว่าจำกัดจำนวนคนด้วยนะ *ให้พอดีกับจำนวนของ*
นักเรียน : จริงเหรอ งั้นต้องรีบแล้ว
เพื่อนห้อง : อาวุธสามารถพกไปได้ท่านละไม่เกิน 2 ชิ้นนะคะ ขอแนะนำแบบปืนลอบสังหารอันนี้เลยค่ะ
เพื่อนห้อง : จำนวนกระสุนนั้นแต่ละอาวุธก็แตกต่างกันไปดังนั้นก็เลือกกันอย่างรอบคอบด้วยนะคะ
เพื่อนห้อง : ถ้ากระสุนหมดล่ะก็ให้ร่ายคาถาที่ใจกลางของจุดยุทธศาสตร์ป้องกันแล้วก็จะสามารถเติมกระสุนได้ค่ะ
มาโดกะ : เอ ลังเลจังเอาอันนี้ดีป่ะ
มิสะ : คิดถึงจังเลยนะได้มาแสดงเป็นสาวน้อยเวทย์มนต์
ซากุระโกะ : ยูนะขอลองยิงดูได้ไหม
ยูนะ : จะลองยิงเหรอ ได้รึเปล่าน่ะ คุณเซ็ตซึนะ
ยูนะ : เห็นว่าได้นะ
ผู้เข้าแข่งขัน : ว่าลองยิงได้งั้นสินะ
ผู้เข้าแข่งขัน : ได้การล่ะ
ผู้เข้าแข่งขัน : ไหนๆแล้วทุกคนมายิงพร้อมกันให้มันอลังการไปเลย
ผู้เข้าแข่งขัน : หนึ่ง สอง
ผู้เข้าแข่งขัน : โจมตีใส่ศัตรูเลย

หน้าที่ 10

คาโมะ : หึหึหึ ครึกครื้นกันแล้วสินะ
อาสึนะ : นี่ คาโมะ
อาสึนะ : ทำไมฉันก็ต้องมาแต่งตัวอลังการแบบนี้ด้วยล่ะ *แถมยังไม่ใช่จอมเวทย์อีก*
อาสึนะ : *อายนะยะ*
อาสึนะ : เด่นซะขนาดนี้ถ้าคุณเจ้ามาเห็นเข้าไม่ซวยกันพอดีเหรอ
คาโมะ : เหมาะแล้วล่ะคุณพี่สาว ไหนๆยัยเจ้าก็ต้องรู้ไปตั้งนานแล้วล่ะ
คาโมะ : ในทางตรงกันข้าม ให้เป็นเป้าสายตาประมาณนั้นจะดีกว่าเพราะฝ่ายตรงข้ามก็จะไม่สามารถลงมือได้เช่นกันนะ **

หน้าที่ 11

คาซึมิ : อย่างนี้นี่เอง
คาซึมิ : กำลังรบชั่วคราวควบคู่ไปกับแผนกลลวง
คาซึมิ : แผนการป้องกันที่อาศัยคนธรรมดาที่ไม่รู้ตัวว่าทำอะไรอยู่งั้นเหรอ
คาซึมิ : ก็จริงที่ว่าถ้าเป็นรายละเอียดของเกมนี้ ทุกคนก็จะยินดีเข้าร่วมแข็งขันอย่างเต็มที่เลยทีเดียว
ผู้เข้าแข่งขัน : ต้องบาซูก้าสิถึงจะเจ๋ง
ผู้เข้าแข่งขัน : ปืนพกก็ไม่เลวนะ
ผู้เข้าแข่งขัน : เหมาะเลย เหมาะเลย
คาซึมิ : นักเรียนของเราก็มีพวกที่สามารถทำอะไรได้หลายแบบอยู่เยอะก็จริง
คาซึมิ : แต่สุดท้ายยังไงก็เป็นแค่คนธรรมดา
คาซึมิ : แล้วจะต่อกรกับกองทัพหุ่นยนต์ของเจ้ารินได้เหรอ
คาโมะ : ตอนนั้นก็จะถึงตาอุปกรณ์เวทมนต์ที่กำลังแจกจ่ายกันอยู่นี่แหละ
คาโมะ : ลูกพี่ที่บ้าสะสมของโบราณน่ะเป็นคนนึกขึ้นได้ส่วนหนูยูเอะก็เป็นคนค้นหาคลังเก็บของโลกเวทย์มนต์จนเจอ
คาโมะ : อุปกรณ์เวทย์มนต์นั่นน่ะ เป็นอุปกรณ์เวทย์มนต์เฉพาะทางที่สามารถบีบให้พวกร่างไร้ชีวิตที่ทำงานด้วยพลังของเวทย์มนต์อย่างเช่นตุ๊กตาที่เคลื่อนไหวเองได้หรือว่าโกเลมให้หยุดการเคลื่อนไหวได้นะ
คาโมะ : บางทีมันอาจถูกสร้างขึ้นมาเพื่อต่อกรกับผู้บังคับหุ่นที่เก่งกาจอย่างเอวาในอดีตก็เป็นได้
ใต้รูปเอวา : ในอดีตของเอวา (310)
คาโมะ : มันได้ผลอย่างมหาศาลกับพวกหุ่นยนต์ของเจ้าที่กำลังทำงานด้วยพลังเวทย์ของต้นไม้โลกเลยล่ะ **
คาโมะ : ถึงแม้จะมองดูเป็นคฑาเวทย์มนต์ธรรมดา แต่ความสามารถนั่นเป็นสิ่งเฉพาะพิเศษที่ไม่ส่งผลต่อร่างกายมนุษย์
ตัวอักษรกลาง : อุปกรณ์เวทย์มนต์พิเศษใช้ต่อกรกับร่างไร้ชีวิตและร่างที่ทำงานด้วยพลังเวทย์
ตัวอักษรแถวล่าง : รุ่นผลิตออกมาจำนวนมาก
คาซึมิ : ด้วยพลังเวทย์ของต้นไม้โลกงั้นเหรอ

หน้าที่ 12

คาโมะ : ใช่สิ หุ่นทานากะในงานประลองเมื่อวานเคลื่อนไหวด้วยการจ่ายพลังงานไฟฟ้าที่ต้องอาศัยสายไฟ
คาโมะ : กองทัพหุ่นยนต์ที่จะรุกเข้าโจมตีในวันนี้น่ะ เป็นหุ่นสมรรถนะสูงที่เป็นระบบเอกเทศโดยใช้ประโยชน์จากพลังเวทย์ของต้นไม้โลกในวันสุดท้าย
ใต้รูปทานากะ : คุณทานากะ รุ่นจ่ายพลังงานไฟฟ้าโดยต่อสายไฟ
ซ้าย : นอกจากคุณทานากะ รุ่นเคลื่อนไหวด้วยพลังเวทมนต์แบบไร้สายเป็นเอกเทศ
คาโมะ : และนั่นก็เป็นอันตรายถึงชีวิตทีเดียว
คาโมะ : ถ้ามีอุปกรณ์เวทย์มนต์นี่แม้แต่คนธรรมดาก็พอสามารถรับมือได้
คาซึมิ : จริงๆแล้วก็ไม่ใช่แผนการที่เลวร้ายอะไรนี่นา
คาซึมิ : แต่ว่าแผนการนี้ก็เป็นการตั้งข้อสรุปไปก่อนแล้วว่าเจ้ารินจะไม่ทำร้ายคนธรรมดาใช่ไหม
คาโมะ : ถ้าเกิดเจ้าคิดลงมือขึ้นมาจริงๆล่ะก็จะให้ถอนกำลังทันที
คาโมะ : ในกรณีนั้น ยัยนั่นก็จะกลายเป็นผู้หญิงที่ร้ายสุดๆไปเลยนะ
คาโมะ : ในทางกลับกันถ้าเกิดยัยนั่นไม่ได้เลวร้ายอะไรมากมายก็จะรับมือได้ไม่ยาก
คาโมะ : ผอ.โรงเรียนหรือว่าพวกครูจอมเวทย์ก็กำลังครุ่นคิดกันอยู่นะ
คาซึมิ : คนที่คิดค้นแผนการก็คือเนกิคุงสินะ
คาซึมิ : แม้แต่เนกิคุงก็คิดแบบนั้นงั้นเหรอ
คาโมะ : คิกคิก
คาโมะ : นั่นไงล่ะ นั่นไง
คาโมะ : ไม่สิ กระผมเองก็ไม่คาดคิดว่าแผนการแบบนี้จะออกมาจากปากลูกพี่ได้
คาซึมิ : เนกิคุง เติบโตขึ้นแล้วจริงๆน้า
คาซึมิ : ถึงขนาดสามารถลงมือแม้จะต้องทำให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องต้องลำบากแล้วละก็ เป็นผู้นำเต็มตัวได้แล้วละ

หน้าที่ 13

คาโมะ : ให้ได้อย่างนี้สิลูกพี่ กระผมดีใจขึ้นมาเลยนะเนี่ย
คาโมะ : เพราะลูกพี่เป็นเด็กที่นิสัยดีจนขาดความรอบคอบและจริงจังมากเกินไปก็เลยเป็นต้นตอของความไม่สบายใจ
ซาโยะ : พูดเรื่องอะไรกันหรือคะ *เข้าใจยากจัง*
คาซึมิ : งั้นเหรอ ในที่สุดเนกิคุงก็ก้าวขึ้นบันไดสู่ความเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ
อาสึนะ : ตรงนั้นน่ะ เดี๋ยวเหอะ ทำเสียงหัวเราะอะไรเป็นลางไม่ดี　*จริงจังกันหน่อยสิ*
คาซึมิ : *พี่สาวชักสับสนแล้วนะเนี่ย*
โคโนกะ : อาสึนะเท่จังเลย ฉันก็อยากทำมั่งจัง
ประกาศ : สิ่งที่ศัตรูหมายปองก็คือต้นไม้โลกซื่อเป็นสัญลักษณ์ของโรงเรียน ผู้เข้าแข่งขันทุกท่านจะถูกแบ่งเป็น 6 กลุ่ม สถานที่ก็อย่างเช่น ลานกว้างหน้าต้นไม้โลก ประตูทิศใต้ของศาลเจ้าทัตสึมิยะ
ประกาศ : จึงขอเลือกเป็นจุดยุทธศาสตร์ป้องกันทั้ง 6 จุดของต้นไม้โลกนะคะ ผู้ที่อยู่อันดับต้นๆก็จะได้รับเงินรางวัลสุดอลังการอย่างเช่นในปีที่ผ่านๆมา
ประกาศ : แต่ทว่า จุดป้องกันที่ตนเองสังกัดอยู่นั้น เมื่อถูกศัตรูเข้ายึดครองก็จะจบเกม เงินรางวัลก็จะเป็นโมฆะเช่นกันค่ะ
ประกาศ : ขอให้ดำเนินการต่อสู้ด้วยการร่วมมือกันกับพรรคพวกและรักษาสมดุลของการโจมตีและป้องกันไปพร้อมๆกันนะคะ
ประกาศ : และการรุกล้ำไปในพื้นที่ของเกมการแข่งขันของผู้ที่ไม่ใช่ผู้เข้าแข่งขันถือเป็นเรื่องที่อันตรายนะคะ

หน้าที่ 14

คาโมะ : แหม ดูเหมือนจะทันเวลานะ
เซ็ตซึนะ : แบ่งกลุ่มแยกย้ายกันไปทั้ง 6 กลุ่มเรียบร้อยแล้วนะคะ
เซ็ตซึนะ : ยังมีเวลาเกินกว่า 1 ชั่วโมงก่อนที่แผนของเจ้ารินเชงจะเริ่มดำเนินการสินะคะ
เซ็ตซึนะ : แต่ว่านะคุณคาโมะ
เซ็ตซึนะ : ความเป็นไปได้ที่เจ้ารินเชงจะเลิกเล้มแผนการเมื่อเห็นการวางกำลังรบของพวกเราล่ะ
คาโมะ : ถ้าเป็นแบบนั้นก็โชคดีเหมือนถูกหวยน่ะสิ *งานแข่งขันวันสุดท้ายจะกลายเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่รึเปล่านะ*
เซ็ตซึนะ : ถ้างั้นความเป็นไปได้ที่จะใช้กลลวงเพื่อดึงให้แผนการเริ่มช้าลงล่ะ
คาโมะ : ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก
คาโมะ : เพื่อที่จะให้มหาเวทย์แผ่ขยายไปทั่วทั้งโลกนั้นมันมีข้อจำกัดด้านเวลาอยู่ *อย่างเช่นว่า ช่วงที่เวทย์มนต์เดินกำลังถึงขีดสุดหรือช่วงเวลาที่จะแผ่สะท้อนกับพื้นที่ศักดิสิทธิซึ่งเป็นบริเวณที่มีชื่อเสียงของต้นไม้โลก*
คาโมะ : ไม่สามารถยื้อเวลาให้เกินกว่า 1 ชั่วโมงแน่นอน
เซ็ตซึนะ : งั้นความเป็นไปได้ที่จะลวงพวกเราแล้วเลื่อนแผนการให้เร็วยิ่งขึ้นล่ะ
คาโมะ : อืม
คาโมะ : นั่นก็เป็นไปได้มากทีเดียวนะ

หน้าที่ 15

คาโมะ : เพื่อให้แน่ใจ รีบปลุกให้ลูกพี่ตื่นเร็วๆน่าจะดีกว่านะ
คาโมะ : ติดต่อไปเลย
เซ็ตซึนะ : ค่ะ เอ๋
คาโมะ : เกิดอะไรขึ้นน่ะ
เซ็ตซึนะ : โทรไม่ติดค่ะ
คาโมะ : อะไรนะ
มาโดกะ : นี่ ทั้งที่จุดป้องกันของเราก็คือลานกว้างของต้นไม้โลกนี่นาแล้วทำไมมาอยู่กันที่ทะเลสาปล่ะ
มิสะ : หึหึหึ ก็ในเน็ตมีข่าวลือให้แซ่ดว่าศัตรูจะเริ่มโจมตีจากทางทะเลสาปนี่นา
ซากุระโกะ : ถ้างั้น
ซากุระโกะ : ปังปัง สอยมันให้ร่วงซะให้หมดแล้วเอารางวัลมากันเลย
มาโดกะ : แต่ว่ายังมีเวลาว่างอีกตั้งกว่า 1 ชั่วโมงก่อนจะเริ่มเกมนะ
ผู้เข้าแข่งขัน : ดูนั่นสิ
ผู้เข้าแข่งขัน : กรี๊ด
ผู้เข้าแข่งขัน : โอ๊ะ
มิสะ : เฮ้ย
มาโดกะ : อะไรน่ะ

หน้าที่ 16

ซากุระโกะ : อะไรเนี่ย
มิสะ : โอ๊ะโอ๋
มาโดกะ : เดี๋ยวสิ นี่มัน
ผู้เข้าแข่งขัน : นี่ นี่ นี่
ผู้เข้าแข่งขัน : ไม่เห็นได้ยินเลยว่ามันจะมากมายขนาดนี้
ผู้เข้าแข่งขัน : แล้วก็ยังไม่ถึงเวลาเลยนี่นา
นัตสึเมงุ : ปรากฏกองกำลังทหารหุ่นยนต์จำนวนมากที่ริมฝั่งของทะเลสาปมาโฮระค่ะ
ครู : เร็วจังนะ
นัตสึเมงุ : จำนวนก็คือ 2200 2400
นัตสึเมงุ : เกิน 2500 ไปแล้วค่ะ
ครู : มีกำลังรบเกินพอเลยจริงๆด้วย
ผู้เข้าแข่งขัน : ดะ ดีล่ะ ถึงมันจะเร็วไปสักหน่อย แต่จะเป็นคู่มือให้แล้วกัน

หน้าที่ 17

ผู้เข้าแข่งขัน : กรี๊ด
ผู้เข้าแข่งขัน : อ๊าก
ซากุระโกะ : ลำแสงนี่นา
มิสะ : ตะ ตายแล้ว
มาโดกะ : หวา
มาโดกะ : กรี๊ด
ซากุระโกะ : มาโดกะ

หน้าที่ 18

มาโดกะ : อะไรกัน
มาโดกะ : กรี๊ด
ซากุระโกะ : ลำแสงเปลื้องผ้างั้นเรอะ
มิสะ : ลำแสงเปลื้องผ้าที่เป็นที่ร่ำลือในเมืองนี่นา
มาโดกะ : เดี๋ยวเถอะ
ประกาศ : ผู้ที่สูญเสียเสื้อผ้าและอาวุธไปแล้วจะเป็นอันตรายนะคะกรุณาออกห่างจากพื้นที่ด้วยค่ะ
โทโกะ : อันตรายต่อคนธรรมดาในตอนนี้ยังไม่มีค่ะ วางใจได้
โทโกะ : แม้จะคำนวณเรื่องจำนวนและเวลาผิดพลาดไป
โทโกะ : แต่ก็คืบหน้าไปได้ค่ะ กรุณาดำเนินแผนการต่อได้เลยค่ะ
คำโปรย : กองทัพหุ่นยนต์ VS พรรคพวกเนกิ ในที่สุดก็ไม่ต้องรีรอการปะทะกันอีกแล้ว