Celestial Dreaming

หน้าที่ 1

ชื่อตอน:ล้มเจ้าให้ได้ ด้วยแผนการลับอันยิ่งใหญ่
คำโปรย:คาซิโอเปียร์เดินเครื่องแล้ว เบื้องหน้าที่มาถึงก็คือ
ตัวอักษร:งานเทศกาลมาโฮระ วันสุดท้าย เวลา 8 โมง 30 นาที
จิซาเมะ:หวา
จิซาเมะ:ปะ เป็นไงบ้าง สำเร็จใช่มั๊ย
เนกิ:อุ๊บ
โคโนกะ:เนกิคุง เป็นอะไรรึเปล่า
ฮารุนะ:เอ๋
อาสึนะ:อะไรกัน
จิซาเมะ:เดี๋ยวสิ บ้าน่า

หน้าที่ 2

คำโปรย:ข้ามกาลเวลา !?
เพื่อนๆ:หวา
อาสึนะ:ทะ ทำไมถึงมาอยู่บนท้องฟ้าล่ะเนี่ย
จิซาเมะ:จะไปรู้เรอะ
เพื่อนๆ:จะตกแล้ว
เพื่อนๆ:ตายแน่ ตายแหงๆ

หน้าที่ 3

คำโปรย:พรรคพวกของเนกิมาโผล่อยู่บนท้องฟ้า
จิซาเมะ:ถ้าตายแบบศพไม่สวยก็รักษาไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
โคโนกะ:บะ บะ แบบนี้ก็ท่าจะไม่ไหว
เซ็ตซึนะ:หนอย
เนกิ:คุณเซ็ตซึนะครับ
เนกิ:ไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมจัดการเอง
เพื่อนๆ:ไม่รอดแล้ว
เพื่อนๆ:จะถึงพื้นแล้ว

หน้าที่ 4

เนกิ:สายลมเอย จงช่วยพยุงพวกเรา
ฮารุนะ:โอ๊ะ
ฮารุนะ:รอดตัวไป
โคโนกะ:นึกว่าจะแบนซะแล้ว
จิซาเมะ:ดูสิ
จิซาเมะ:ขบวนพาเหรดนี่

หน้าที่ 5

ฮารุนะ:ก็หมายความว่า
จิซาเมะ:ไม่ผิดหรอก นี่คือวันสุดท้ายเวลา 8 โมงเช้า
เพื่อนๆ:สำเร็จ
เพื่อนๆ:ทำได้แล้ว
เพื่อนๆ:กลับมาแล้ว
ยูเอะ:ข้ามเวลามาได้เกิน 7 วันภายในอึดใจเดียวเลยเหรอคะเนี่ย
อาสึนะ:แต่ว่าทำไมถึงมาโผล่บนท้องฟ้าล่ะ *ฉันนึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย*
คาโมะ:อาจเป็นเพราะการข้ามช่วงเวลาที่ยาวนาน จุดเชื่อมต่อของมิติก็เลยคลาดเคลื่อนก็นิดหน่อยเป็นได้ **
ฮารุนะ:ยังไงมันก็สำเร็จนะ ดีจังเลยที่ไม่ใช่มาโผล่ในอวกาศหรือไม่ก็ในก้อนหิน
ด้านล่างของโนโดกะ:*อยู่ภายในก้อนหิน*
ฮารุนะ:ยังไงก็เถอะ แบบนี้เราก็สามารถสวนยัยเจ้ารินกลับได้แล้วล่ะ
โนโดกะ:อือ
เซ็ตซึนะ:ครูเนกิ
เพื่อนๆ:ครูเนกิ
อาสึนะ:เป็นอะไรน่ะ เนกิ
โนโดกะ:ครูเนกิ

หน้าที่ 6

ป้าย:ห้องสมุด
โนโดกะ:ถ้าเป็นที่นี่ล่ะก็คิดว่าในช่วงงานเทศกาลโรงเรียนก็ไม่มีใครเข้ามาหรอกค่ะ
โนโดกะ:งานจัดแสดงที่เกี่ยวกับห้องสมุดทุกงานก็จัดที่เกาะหอสมุดเสียด้วยสิ ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มไหนก็ไม่ได้ใช้ที่นี่หรอกนะคะ
โนโดกะ:เอ่อ ครูเนกิล่ะค่ะ
คาโมะ:เพราะว่าการข้ามช่วงเวลาที่ยาวนาน ก็เลยใช้พลังเวทย์ไปจนหมดน่ะ
คาโมะ:ไม่ต้องห่วงหรอก ได้นอนสักครึ่งวันก็ฟื้นแล้วล่ะ
เนกิ:ขะ ขอโทษนะครับ ในเวลาสำคัญแบบนี้ผมกลับ...
อาสึนะ:ช่างมันเถอะ พักผ่อนซะ
อาสึนะ:กว่าเจ้าจะเคลื่อนไหวก็ตอนเย็นโน่น พอดีเลยค่อยยังชั่ว
เนกิ:คะ ครับ
คาโมะ:อืม ทีแรกกะว่าเพื่อความปลอดภัยก็เลยตั้งใจจะข้ามเวลาในช่วงสั้นๆหลายๆหนแทรกการพักผ่อนไปด้วยจนกว่าจะย้อนกลับมาได้ 1 อาทิตย์นะ *แล้วไหงเป็นแบบนี้ล่ะ*
คาโมะ:เป็นผลข้างเคียงจากการใช้พลังเวทย์ของส่วนใจกลางของต้นไม้โลกหรือเปล่านะ
จิซาเมะ:แต่ว่า การที่ได้กลับมาพอดีวันสุดท้ายเนี่ย มันจะโชคดีเกินไปหน่อยนะว่าไหม
จิซาเมะ:หรือว่าการที่พวกเราย้อนเวลากลับมานั้นก็เป็นไปตามที่เจ้าคาดเอาไว้ด้วยเหรอเปล่าน่ะ
จิซาเมะ:เป็นไปไม่ได้หรอกมั๊ง ถึงขั้นนั้นก็คิดมากไปแล้ว
คาโมะ:อืม จะพูดว่าเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียวก็ไม่ได้หรอกนะ ก็กลัวๆอยู่เหมือนกัน

หน้าที่ 7

คาโมะ:แต่ก็นะ ไหนๆนี่เราก็ย้อนกลับมาวันสุดท้ายกันแล้ว
คาโมะ:เวลาก็ยังมีจนกว่าจะถึงตอนเย็น
คาโมะ:มาคิดกลยุทธ์สกัดแผนการของเจ้ารินเชงกันเถอะ
คาโมะ:ตกลงนะ ทุกคน
เพื่อนๆ:อือ
โคโนกะ:อือ
เซ็ตซึนะ:ค่ะ
อาสึนะ:ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แล้วในแง่ปฏิบัติล่ะจะทำยังไง
บนกระดาษ:บันทึกของลูกพี่
คาโมะ:มาเรียบเรียงข้อมูลที่ลูกพี่สอบถามมาจากครูเวทย์มนต์กันเถอะ
คาโมะ:ยัยเจ้าน่ะ ตั้งแต่วันนี้จนถึงช่วง 7 โมงเช้าได้ตรึงกำลังหุ่นประมาณ 2500 ตัวกับอาวุธสงครามที่มีชีวิตขนาดมหึมาอีก 6 ตัวเอาไว้ที่จุดสะสมพลังเวทย์ทั้ง 6ตำแหน่ง และก็สร้างวงเวทย์ขนาดใหญ่เส้นผ่าศูนย์กลาง 3 กิโลเมตรเอาไว้อีกด้วย
คาโมะ:ยัยนั้นตั้งใจจะทำให้เวทย์บังคับจิตสำนึกให้รับรู้ทำงานทั่วถึงทั้งโลก

หน้าที่ 8

อาสึนะ:2500 ตัวเลยเหรอ
เซ็ตซึนะ:เยอะจังเลยนะคะ
โคโนกะ:อะไรที่ว่ามหึมาเหรอ
อาสึนะ:กองกำลังหุ่นรบพวกนั้นก็แข็งแกร่งทีเดียวเลยนะ จะไม่เป็นไรแน่เหรอ
คาโมะ:จริงๆแล้วก็หินทีเดียวเลยล่ะ
คาโมะ:แต่ทว่า จากข้อมูลนี้ กระผมก็มีกลยุทธ์ป้องกันผุดขึ้นมาในหัวแล้วล่ะ
คาโมะ:ก็คือการป้องกันจุดยุทธศาสตร์ไง ภายใน 6 จุดนี่ถ้าเราสามารถป้องกันเอาไว้ได้ซักจุดล่ะก็ พวกนั้นก็ไม่สามารถสั่งให้มหาเวทย์แบบนี้ทำงานได้
ฮารุนะ:โอ้
อาสึนะ:เอ๋ *ไม่เข้าใจ*
คาโมะ:แต่ทว่า นี่มันเป็นแผนการป้องกันที่ต้องยื้อให้ถึงที่สุด
คาโมะ:ถ้าพิจารณาถึงความแตกต่างของกำลังรบ มันรู้ๆกันอยู่แล้วว่าเราไม่สามารถป้องกันไว้ได้ตลอดหรอก
คาโมะ:เมื่อถึงตอนนั้นแผนการโจมตีก็เป็นสิ่งจำเป็น
คาโมะ:หนูยูเอะ
ยูเอะ:คะ
ยูเอะ:เวทย์มนต์บังคับจิตสำนึกให้รับรู้ที่มีระดับผลกระทบทั่วทั้งโลกนี้นั้น นอกจากจะต้องใช้ประโยชน์จากวงเวทย์ตามแบบแผนของเวทย์มนต์แล้ว การจะให้มันทำงานได้นั้นจะขาดพิธีกรรมที่ซับซ้อนซึ่งกินเวลาหลายสิบนาทีและการร่ายคาถาของผู้ทำพิธีไม่ได้
ยูเอะ:และในแง่ของข้อจำกัดของมหาเวทย์แล้ว ผู้ทำพิธีนั้นจะต้องประกอบพิธีกรรมในสถานที่เปิดโล่งในระดับหนึ่งซื้อไม่มีสิ่งกีดขวางอย่างเช่นหลังคาอยู่ด้วย
ยูเอะ:เหมือนกับในกรณีของคุณโคโนกะในตอนทัศนศึกษาค่ะ
ยูเอะ:บางทีผู้ทำพิธีก็อาจจะเป็นคุณเจ้าก็ได้นะคะ
ยูเอะ:ก็หมายความว่าผู้ทำพิธีนั้นอย่างน้อยก็จะปรากฏตัวก่อนหน้าหลาบสิบนาทีในที่กลางแจ้งของอณาบริเวณเส้นผ่าศูนย์กลาง 3 กิโลเมตรของวงเวทย์ที่ไหนซักแห่ง
คาโมะ:โอกาสงามล่ะ
คาโมะ:หรือกล่าวโดยสรุปแล้วแผนการก็จะเป็นแบบนี้

หน้าที่ 9

คาโมะ:ในช่วงที่พวกเราปกป้องจุดสะสมพลังเวทย์ที่ไหนสักที่อย่างสุดชีวิต มหาเวทย์ก็จะไม่ทำงาน
คาโมะ:ในช่วงระหว่างนั้น กลุ่มที่แยกไปต่างหากก็ทำอย่างไรก็ได้ให้หาตัวเจ้าเจอละก็จับเอาไว้ซะ
คาโมะ:แค่นี้พวกเราก็ชนะแล้ว
คาโมะ:เป็นไงล่ะ
เซ็ตซึนะ:จะว่าไม่ดีแต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วสินะ
คาเอเดะ:มันก็มีปัจจัยที่ต้องเป็นห่วงว่าจะหาตัวเจ้าจากในอณาบริเวณกว้างขวางขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 3 กิโลเจอหรือเปล่านะเจ้าคะ
คาโมะ:แผนของฉันมันก็มีช่องโหว่เสมอแหละ
คาโมะ:แต่ถึงเป็นเจ้าก็คงไม่ได้คิดว่าเราจะกลับมาจาก 1 อาทิตย์ให้หลังหรอกจริงไหม *บางทีนะ*
คาโมะ:ก็ต้องอาศัยช่องทางที่ยัยนั่นไม่ทันระวัง
เนกิ:ดะ เดี๋ยวก่อน
เนกิ:คาโมะคุง
คาโมะ:ลูกพี่
เนกิ:แผนการที่ว่าตะกี้ก็อาจจะฟังดูดีนะ
เนกิ:แต่ผมรู้สึกว่าเท่านั้นมันยังไม่พอหรอก
อาสึนะ:เนกิ

หน้าที่ 10

เพื่อนๆ:เอ๋
เพื่อนๆ:เอ๋
คาโมะ:เอาจริงเหรอ ลูกพี่
ฮารุนะ:เดี๋ยวสิ จะดีเหรอ ทำเรื่องสนุกๆแบบนั้นน่ะ
เซ็ตซึนะ:เป็นแผนการที่ท้าทายจริงๆนะคะ
คาเอเดะ:อย่างนี้นี่เอง แบบนั้นแม้แต่เจ้าเองก็คงคาดไม่ถึงนะเจ้าคะ แต่ว่านั่นมันจะทำได้จริงๆหรือเจ้าคะ
เนกิ:ตามแต่ละปีที่ผ่านๆมา ผู้สนับสนุนหลักของงานประลองยุทธก็คือกลุ่มการเงินยูกิฮิโระ
คาเอเดะ:อะไรนะเจ้าคะ *ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็*
อาสึนะ:อืม แต่ว่าเกินกว่าที่คาดเอาไว้เลยนะ ว่านายจะสามารถบอกแผนการแบบนี้ออกมาได้
เนกิ:คุณอาสึนะ

หน้าที่ 11

เนกิ:จะดูถูกไหมผมครับ ที่ทำเรื่องแบบนี้
เนกิ:ต้องดึงเอาคนธรรมดามายุ่งเกี่ยวด้วยสิ แล้วก็ต้องมาลำบากคุณหัวหน้าห้องอีก
อาสึนะ:ตาบ้า
อาสึนะ:ฉันไม่ดูถูกอะไรนายหรอก
ฮารุนะ:ใช่แล้ว เป็นงานเทศกาลอยู่ด้วยสิทุกคนก็บอกว่าจะร่วมวงด้วยอย่างแข็งขันเลยนะ
คาโมะ:ฮะๆๆ ดีแล้วล่ะ ลูกพี่
โคโนกะ:หัวหน้าเองก็ต้องดีใจและให้ความร่วมมือด้วยแน่ๆ เนกิคุง
เนกิ:ถ้างั้น ผมฝากคุณหัวหน้าให้เป็นหน้าที่ของคุณอาสึนะนะครับ
อาสึนะ:เอ๋ หัวหน้าเหรอ
เนกิ:คุณโคโนกะกับคาโมะคุงก็ ผอ.โรงเรียน
คาโมะ:เอ๋
โคโนกะ:อือ
เนกิ:พวกคุณฮารุนะก็ช่วยแจ้งประกาศให้ทราบ
ฮารุนะ:โอเค
เนกิ:สำหรับคุณจิซาเมะก็อยากจะรบกวนด้านอินเตอร์เน็ตนะครับ
จิซาเมะ:หา
จิซาเมะ:เออ เออ
จิซาเมะ:เข้าใจแล้ว จะทำให้ก็แล้วกัน
จิซาเมะ:หนูชิอุเนี่ย ปากก็บอกแค่ตามมาแต่ดูเหมือนว่าจะจะเออออตามลูกพี่ไปหมดเลยนะ
คาโมะ:หา
คาโมะ:ไม่หรอกกระผมก็คิดว่าเธอน่ะเชี่ยวชาญเรื่องอินเตอร์เน็ตได้ออกโรงก็ดีแล้วนี่นะ *หุหุหุ*
จิซาเมะ:อย่าพูดบ้าๆนะ เจ้าสัตว์ชั้นต่ำ

หน้าที่ 12

เนกิ:ถ้างั้นผมฝากด้วยนะครับทุกคน
เนกิ:เพราะว่าแผนการนี้เกี่ยวพันถึงอนาคตของโลกเลยนะครับ
เพื่อนๆ:อือ
เพื่อนๆ:โอเค
เพื่อนๆ:ได้เลย มีหรือจะไม่ทำ
เพื่อนๆ:เนกิ
เพื่อนๆ:ครูเนกิ
อาสึนะ:ตาบ้าเอ๊ย เพราะนายฝืนตัวเองแท้ๆเลย
เนกิ:ขะ ขอ โทษครับ
อาสึนะ:แค่พูดก็จะไม่ครบคำอยู่แล้ว ไม่ต้องมาขอโทษเลย
อาสึนะ:ก่อนอื่นพวกเราก็จะเตรียมการให้พร้อมไว้ก่อนเลยนะ
อาสึนะ:นายพักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ
โคโนกะ:เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง เนกิคุง
เนกิ:ขะ ขอบคุณมากครับ ทุกคน

หน้าที่ 13

อาสึนะ:ถึงจะว่าไปแล้วก็เถอะ
อาสึนะ:จะต้องไปไหว้วานหัวหน้าน่ะเหรอ ฉันคิดไม่ตกเลยนะ
คู:ไม่ต้องห่วงหรอก ไปได้สวยอยู่แล้ว
คู:ไง หัวหน้าอยู่รึเปล่า
อาสึนะ:ดะ เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ได้เตรียมใจเลยนะ
อายากะ:เอ๋ คุณคูเฟย
อายากะ:เอ๋ คุณอาสึนะจะมาขอร้องดิฉันเหรอคะ
อาสึนะ:อือ
อาสึนะ:มันแย่นักเหรอไง
อายากะ:ต๊าย คุณลิงตัวนี้ไม่รู้จีกวิธีที่จะขอร้องให้คนอื่นช่วยเหรอคะ ไหนๆสำหรับคุณลิงมันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้อยู่แล้วนี่
คู:เลือกผิดคนซะแล้ว
อาสึนะ:หนวกหูย่ะ ก็มันเป็นสถาณการณ์คับขันนี่ยะ เงียบปากแล้วก็จงฟังที่ฉันจะพูดก็พอ *ยัยบ้า*

หน้าที่ 14

อายากะ:อะ
อายากะ:อะไรนะคะ จะให้จัดงานประลองตั้งแต่ตอนนี้
ยูนะ:อะไรล่ะนั่น ฟังดูน่าสนใจดีนี่นา
มากิเอะ:เอ๋ อะไร อะไร
อายากะ:ทั้งที่เหตุผลก็ยังไม่รู้เลย จะให้ไปทำเรื่องนอกเหนือขอบเขตแบบนั้นได้ที่ไหนกันคะ
อาสึนะ:ก็ถึงได้บอกไงว่าพูดเหตุผลให้ฟังไม่ได้ งี่เง่าจังเลยนะ หัวหน้า
อายากะ:ถึงแม้ฉันเป็นลูกสาวของผู้ที่ลงทุนสนับสนุนก็ตามที แต่ถ้าเกิดพูดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แบบนั้นฉันก็เป็นแค่คุณหนูมีเงินที่เอาแต่ใจตัวเองงั้นสิ
อายากะ:ฉันเกลียดเรื่องแบบนั้นที่สุดเธอก็รู้ดีอยู่แล้วแท้ๆ
อาสึนะ:ก็ถึงได้ขอร้องให้เธอช่วยเบี่ยงประเด็นเรื่องนั้นให้หน่อยยังไงล่ะ
อายากะ:จะมาเบี่ยงอะไรกันคะ ที่เบี่ยงเบนออกนอกลู่นอกทางไม่เหมือนชาวบ้านเค้าก็คือธาตุแท้ของเธอเองต่างหากล่ะคะ คุณลิง
อายากะ:เมื่อคืนตัวเองร้องไห้งอแงงแบบนั้นอยู่แท้ๆ
อาสึนะ:ว่าไงนะ พูดแบบนั้นมันเล่นผิดกติกานี่ เธอนี่นะ
คู:เอ่อ ที่จริงนะ หัวหน้า
คู:นี่คือการไหว้วานจากหนูเนกิน่ะ
อายากะ:ว่าไงนะคะ

หน้าที่ 15

อายากะ:แล้วทำไม่ถึงไม่รีบบอกเรื่องนั้นล่ะคะ ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็
อายากะ:ถ้าเพื่อครูเนกิล่ะก็ ไม่ว่าจะต้อง ลุยไฟ ลงน้ำ
อายากะ:หรือแม้แต่ต้องซดน้ำให้หมดทั้งทะเลสาปดิฉันก็จะทำให้ค่า
อายากะ:รีบๆมาตกลงกันสิคะ
เพื่อนๆ:ฟังดูน่าสนใจดีนี่ ฉันก็ไปด้วยคน
คู:แล้วทำไมเธอถึงได้ไม่เอ่ยชื่อหนูเนกิไปล่ะ ถ้าแค่พูดออกไปก็จบแล้ว
อาสึนะ:ก็ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ก็รู้สึกมันไม่ยุติธรรมยังไงก็ไม่รู้สิ
คู:ซื่อตรงจังเลยนะ
ผอ.:อะ
ผอ.:อะไรนะ
ผอ.:จริงๆเหรอเนี่ย
เซ็ตซึนะ:ค่ะ ทุกอย่างเป็นความจริง
โคโนกะ:เชื่อเถอะนะคะ คุณปู่

หน้าที่ 16

ผอ.:เธอคิดว่าไง
โทโกะ:จะให้เชื่อทันทีไม่ได้หรอกนะคะ
โทโกะ:แต่ในเมื่อทั้งคุณหนูและเซ็ตซึนะพูดถึงขั้นนั้นแล้ว
โทโกะ:ดิฉันจะลองตรวจสอบทางอินเตอร์เน็ตดูอีกครั้ง
ผอ.:อืม
ผอ.:แต่ว่า ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะก็ เด็กผู้หญิงที่ชื่อเจ้านี่ใจกล้าทีเดียวเลยนะ
โทโกะ:ไม่ใช่เรื่องตลกนะคะ ผอ.
ผอ.:เข้าใจเรื่องที่มาแจ้งให้ทราบแล้วล่ะ เซ็ตซึนะ
ผอ.:โคโนกะก็เหมือนกัน ที่เหลือทั้งหมดฝากไว้เป็นหน้าที่ของพวกเรา จงวางใจแล้วก็ไปเที่ยวเล่นงานโรงเรียนกันให้สนุกเถอะนะ
คาโมะ:หึหึหึ
คาโมะ:ไม่รู้อะไรเลยนะคุณผอ.โรงเรียน
คาโมะ:ถ้าฝากไว้เป็นหน้าที่ของพวกคุณล่ะก็เจ๊งไม่เป็นท่ากันพอดี ประวัติศาตร์มันก็ชี้ชัดอยู่แล้ว
คาโมะ:ตรงนี้ฝากไว้เป็นหน้าที่ของพวกกระผมเถอะ
คาโมะ:ช่วยเตรียมนี่ไว้ให้หน่อย
ผอ.:อะไรน่ะ
ผอ.:แต่ว่าอุปกรณ์เวทย์มนต์ชนิดพิเศษแบบนี้มันก็...
คาโมะ:หึหึ ทางนี้ก็มีสายข่าวพิเศษเช่นกัน
คาโมะ:เลยเป็นที่แน่นอนว่ามันมีเก็บไว้จำนวนมากโดยไม่ได้ใช้งานที่ประเทศบ้านเกิดในโกดังเก็บหมายเลข 17 ของกลุ่มอัศวินจอมเวทย์ที่พรมแดนต่างโลกคลาวนาด้า
คาโมะ:ถ้าส่งมาทางอากาศด้วยเวทย์เคลื่อนย้ายสถานที่ล่ะก็ทันตอนเย็นแน่นอน
คาโมะ:และกระผมก็ทราบดีว่าคุณมีความสามารถที่จะเจรจาต่อรองในระดับนั้นกับประเทศบ้านเกิดได้สินะครับ
ผอ.:อึก

หน้าที่ 17

คาโมะ:ถ้าได้เจ้าสิ่งนี้อย่างน้อย 1000 ชุด ถ้าเป็นไปได้ขอ 2500 ชุดเลย ฝากด้วยนะ
เซ็ตซึนะ:คุณคาโมะ
โคโนกะ:ตัวร้ายนี่นา
คาโมะ:ยังไงถ้าเทียบกับการที่ทั้งโลกจะได้รับรู้เรื่องของเวทย์มนต์แล้วล่ะก็นี่มันเป็นเรื่องง่ายๆจริงมั๊ย
จิซาเมะ:แต่ว่านะ
จิซาเมะ:ครูนี่คิดแผนการได้ดีเกินตัวทีเดียวนะคะ
ฮารุนะ:*ฝากลงสีด้วยนะ*
โนโดกะ:อือ
บนหัวคาเอเดะ:คุ้มกัน
เนกิ:จะประมาทไม่ได้อีกแล้วครับ
เนกิ:ถ้าเป็นคุณเจ้าล่ะก็เราควรจะคิดถึงเรื่องความเป็นไปได้ที่เธอกำลังคิดเรื่องที่พวกผมจะย้อนกลับมาในวันสุดท้ายอย่างแน่นอน
เนกิ:ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว ถ้าไม่ใช่แผนการขนาดทำให้คุณเจ้าต้องตะลึงแล้วล่ะก็ผมว่าไม่มีทางชนะหรอกครับ
จิซาเมะ:ก็จริง
เนกิ:แต่ว่า แบบนี้มันจะดีแล้วจริงๆหรือครับ เอาคนปกติมายุ่งเกี่ยวด้วยน่ะแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับคุณเจ้าเลยนะครับ
เนกิ:การต่อกรที่วัดกันด้วยกำลัง
เนกิ:แล้วผมก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังเข้าใจคุณเจ้าผิดอยู่รึเปล่า
จิซาเมะ:เอ๋ อะไรกัน นี่ครูยังไม่สบายใจอยู่อีกเหรอเนี่ย **

หน้าที่ 18

จิซาเมะ:กำลังก็ต้องสู้กันด้วยกำลัง คนโง่ที่พูดกันไม่รู้เรื่องถ้าซัดมันให้กระเด็นก็จะทำให้มันเข้าใจได้เองแหละ
จิซาเมะ:มันเป็นความจริงของโลกมนุษย์อยู่แล้ว ไม่ดีตรงไหนเหรอ
จิซาเมะ:คนที่เป็นผู้นำจะมากังวลไม่สบายใจนี่มันใช้ได้ที่ไหน
จิซาเมะ:ถ้าเป็นลูกผู้ชายล่ะก็ตัดสินใจทำลงไปให้แน่วแน่สิ
เนกิ:หวา
เนกิ:ตะ แต่ว่า อย่าน้อยก็ขอคุยกันตัวต่อตัวอีกสักครั้ง
จิซาเมะ:เจ้าบ้า
ยูเอะ:พวกที่ไม่ลงรอยกันเพราะยืนกรานในความคิดของตนเองนั้น ในตอนที่พวกเขามาเพื่อใช้กำลังตัดสินกันแล้วที่นั่นไม่ใช่สถานที่จะหันหน้าเข้าเจรจากันหรอกนะคะ
ยูเอะ:การต่อกรกับฝ่ายที่ใช้กำลังก็ต้องใช้สิ่งที่เหมือนกัน อย่างเช่นการใช้กำลังจัดการหรือว่าการเจรจาโดยใช้กำลังหนุนหลังนั้นมันก็คือพื้นฐานหรือจริงๆแล้วมันคือความจริงของโลกมนุษย์นะคะ
ยูเอะ:แต่หนูก็ไม่คิดว่าเรื่องที่จะมากังวัลใจนั้นเป็นเรื่องไม่ดีหรอกนะคะ
ยูเอะ:เพราะถ้าเกิดเราหลงคิดว่าตัวเองนั้นเป็นฝ่ายถูกแล้วล่ะก็หนทางทั้งหมดก็จะปิดลงในตอนนั้นเลยน่ะคะ
ยูเอะ:อย่างน้อย หนูก็คิดว่าครูไม่ได้เข้าใจอะไรผิดอยู่หรอกนะคะ
ยูเอะ:ครูเนกิ
คำโปรย:เนกิได้รับการสนับสนุนโดยเหล่าพรรคพวก ตอนต่อไปแผนการลับอันยิ่งใหญ่จะเริ่มขึ้น