Celestial Dreaming

หน้าที่ 1

ตัวอักษร:ภายในนครโรงเรียนมาโฮระ ต้นไม้โลก ( ต้นไม้ศักดิสิทธิ )
คำโปรย:เพื่อทำให้โลกกลับเป็นเหมือนเดิม รีบเข้า เหล่าพรรคพวกของเนกิ
ตัวอักษร:ลึกลงไปใต้ต้นไม้โลก 120 เมตร
เพื่อนๆ:แฮ่ก
เพื่อนๆ:แฮ่ก
ฮารุนะ:พยายามเข้าทุกคน
ฮารุนะ:อีกนิดเดียวเอง
เนกิ:คาโมะคุง ถามอะไรหน่อยได้ไหม
ชื่อตอน:ขีดจำกัดเวลาของไทมแมชชีน

หน้าที่ 2

เนกิ:ทำไมถึงต้องมุ่งไปยังแก่นกลางของรากต้นไม้โลกด้วยล่ะ
คาโมะ:อืม ก็คือว่านะ
จิซาเมะ:กรุณาดูนี่สิคะคุณครู
จิซาเมะ:บันทึกการสังเกตุการณ์ของปริมาณการเปล่งแสงของต้นไม้โลกในช่วงก่อนและหลังงานโรงเรียน โดยชมรมคนรักต้นไม้โลกของแผนกมหาลัยมาโฮระ
จิซาเมะ:อุตสาหะกันเป็นอย่างมากเลยนะคะเนี่ย บันทึกการสังเกตุการณ์มานานกว่า 60 ปีนั้นสรุปรวบรวมอยู่ในโฮมเพจนี้แล้วค่ะ พอดูนี่แล้ว
จิซาเมะ:จากแต่ละปีที่ผ่านๆมาพอหลังจบงานโรงเรียนการเปล่งแสงของต้นไม้โลกก็จะหยุดลง
จิซาเมะ:แต่พอดูจากที่ลงในบันทึกนั้นในปี 82 60 และ 38 ที่เกิดการเปล่งแสงครั้งใหญ่ขึ้นนั้นหลังจากงานโรงเรียนจบในช่วง 7-8 วันมีการเปล่งแสงอ่อนๆเกิดขึ้นต่อเนื่องกัน
จิซาเมะ:และปีนี้ก็เช่นเดียวกันค่ะ
เนกิ:อย่างที่ว่าก็คือ
คาโมะ:อือ ถ้าเป็นตอนนี้ที่ผ่านมา 1 สัปดาห์แล้วน่ะ ยังมีความเป็นไปได้ที่พลังเวทย์มนต์จะยังคงหลงเหลืออยู่
คาโมะ:ที่มีความเป็นไปได้สูงสุดนั้นก็คือส่วนลึกที่สุดของต้นไม้โลก
คาโมะ:แต่ทว่า ตามที่เข้าใจจากการดูกราฟ มันก็จางหายไปจนเกือบหมดแล้ว
คาโมะ:พลังเวทย์มนต์จะยังคงหลงเหลืออยู่รึเปล่านั้นก็ 50/50 ก็หมายความว่าเราต้องพนันว่ายังหลงเหลืออยู่แล้วก็ต้องรีบเท่านั้นล่ะ
ยูเอะ:คะ คุณคาโมะ

หน้าที่ 3

ยูเอะ:กรุณาดูสิคะ
ยูเอะ:รากของต้นไม้โลกมันเปล่งแสงอ่อนๆ
ฮารุนะ:เอ๋
คาโมะ:แม่นแล้วล่ะ พลังเวทย์มนต์ของต้นไม้โลก
คาโมะ:ลูกพี่ใช้แคซซิโอเปียร์เลย
เนกิ:อือ
เนกิ:มันเคลื่อนไหวแล้วล่ะ ใช้งานได้
คาโมะ:ดีล่ะ แค่นี้ก็กลับไปสู่วันสุดท้ายได้แล้วล่ะ
ฮารุนะ:สำเร็จ

หน้าที่ 4

อาสึนะ:เหมือนกับว่าพ้นจากวิกฤตมาได้แล้วนะ
คาโมะ:หลังจากนี้ ก็เหลือแค่รอ 2 คนนั้นเท่านั้น ลูกพี่ติดต่อพี่สาวเซ็ตซึนะสิ
เนกิ:อือ
ฮารุนะ:เฮ้อ ตอนนี้ก็มาถึงจุดหมายแล้วสินะ
โคโนกะ:อือ ค่อยยังชั่ว วิ่งไม่ไหวแล้วล่ะ
คู:ถูกจู่โจมจากทั้งหมายักษ์เอย โทริอุมะเอย ลำบากแทบตายเลยล่ะ
จิซาเมะ:ก็แค่ภาพลวงตาเท่านั้นแหละ ถ้าคิดให้ดีๆหน่อยของแบบนั้นมันมีจริงที่ไหน
โนโดกะ:ตะ แต่ว่าพวกเราน่ะเคยเจอมังกรยักษ์ที่ชมรมสำรวจห้องสมุดมาแล้วนะคะ *ในด้านสถานที่แล้วมันก็ใกล้ๆนี่แหละ*
จิซาเมะ:เฮอะ พอเถอะฮงยะจัง เรื่องตลกของเธอมันไม่ขำหรอกนะ
จิซาเมะ:นี่มันอะไรเนี่ย
จิซาเมะ:ขยะแขยงจริง
เนกิ:คาโมคุงผมว่ามันแปลกๆนะ
เนกิ:นาฬิกามันไม่ขยับแล้วล่ะ
คาโมะ:อะไรนะ
อาสึนะ:ดะ ดูหน่อยสิ

หน้าที่ 5

อาสึนะ:แสงของต้นไม้โลกมัน
อาสึนะ:กำลังดับไปแล้ว
คาโมะ:แย่แล้วล่ะ พลังเวทย์มนต์มันกำลังจางหายไปแล้ว
คาโมะ:ต้องตามแสงนั่นไปแล้วล่ะ
คาโมะ:นี่พวกเธอก็รีบหน่อยสิ
คาโมะ:เดี๋ยวก็กลับไม่ได้กันพอดี
คาโมะ:นี่ มัวยืนทื่ออะไรกันอยู่ รีบหน่อยสิ
คาโมะ:อะไรเนี่ย

หน้าที่ 6

ยูเอะ:มะ มะ มะ
ยูเอะ:มังกร *ตัวที่เจอคราวก่อนเหรอ*
คาโมะ:จิ้งจก
เนกิ:ทะ
เนกิ:ทุกคนหนีเร็ว

หน้าที่ 7

จิซาเมะ:นี่ว่าไปเจ้านั่นน่ะของจริงเหรอ
คู:รับมือมันไม่ไหวแหงๆ
อาสึนะ:อะไรก็ช่างเถอะ หนีเร็ว
คาโมะ:อ๊ะ โชคดีแล้ว
คาโมะ:เจ้าจิ้งจกยักษ์นั่นเพราะว่ามันตัวใหญ่เกินไป มันติดแล้วล่ะ
คาโมะ:เอ๋
เนกิ:แย่แล้ว *ลาสเทล มากิสเทล*
ชื่อท่า:เขตแดนป้องกันแห่งสายลม

หน้าที่ 8

โทโกะ:เหนียวใช่ย่อยนี่
ครูจอมเวทย์:กลายเป็นว่ากินกันไม่ลงแล้วนะ
ครูจอมเวทย์:แถวนี้มันจะกลายเป็นทุ่งหญ้าที่ถูกเผาทั้งแถบพอดีน่ะสิ
โทโกะ:ไม่ต้องถึงขนาดเป็นกังวลหรอก ต่อไปนี่ก็รู้ผลแล้วล่ะ
เซ็ตซึนะ:อึก

หน้าที่ 9

คาเอเดะ:ทั้งคู่นั่นก็เอาจริงแล้วนะเจ้าคะ
เซ็ตซึนะ:เอาล่ะ จะทำยังไงดีล่ะ คนเดียวนี่รับมือได้ไม่ตลอดเลยจริงๆ
เนกิ:คุณเซ็ตซึนะ คุณเซ็ตซึนะ
เซ็ตซึนะ:ครูเนกิ
คาโมะ:ลูกพี่ปลอดภัยดีจุดหมายปลายทางก็อยู่เบื้องหน้าแล้วนะ
เซ็ตซึนะ:อะ อย่างนั้นเหรอคะ ค่อยยังชั่ว
คาโมะ:จะเรียกมาเลยตอนนี้นะ
คาเอเดะ:อั่ก
โทโกะ:ขอให้ทนแผลไม่มากก็น้อยสักหน่อยนะ

หน้าที่ 10

โทโกะ:อะไรกัน
เซ็ตซึนะ:คาเอเดะที่ยังไม่ได้ทำพันธสัญญากับครูเนกิน่ะมุ่งไปรวมตัวกับทุกคนไปก่อนแล้วล่ะค่ะ
เซ็ตซึนะ:ตามที่หนูบอก เป้าหมายของพวกเราก็คือหน่วงเอาไว้
เซ็ตซึนะ:แค่นี้หนูก็จะขอตัวแล้วล่ะนะคะ
โทโกะ:ระ
โทโกะ:รอก่อนสิ
โทโกะ:หนอย
ครูจอมเวทย์:หึ เสร็จจนได้
โทโกะ:กรอด *เจ็บใจนัก*

หน้าที่ 11

เซ็ตซึนะ:ครูเนกิปลอดภัยดีนะคะ
คาโมะ:มาจนได้
เนกิ:ขอบคุณคุณเซ็ตซึนะมากนะครับ ว่าไปแล้วมันก็กะทันหันไปหน่อยนะครับ
เนกิ:แต่จัดการเจ้านั่นหน่อยได้ไหมครับ
เซ็ตซึนะ:อะไรเนี่ย
เซ็ตซึนะ:มะ มังกรตะวันตกหรือคะ ดูแข็งแกร่งทีเดียวนะคะ ถึงแม้ว่าจะเตรียมพร้อมมาเป็นพิเศษแต่ก็คงไม่ไหวหรอกค่ะ *ถึงแม้ตั้งใจจะล้มมันก็ไม่รู้ว่าจะเป็นงานใหญ่ที่ต้องใช้เวลาหลายวันรึเปล่าน่ะสิคะ*
เซ็ตซึนะ:หนูเพิ่งเคยเห็นด้วยนะคะ
เนกิ:งั้น หนีเถอะครับ
คาโมะ:ไม่ได้เหรอเนี่ย
อาสึนะ:อุปสรรคผ่านไปอย่างนึงแล้วอีกอย่างก็ตามมาเลยนะ
เซ็ตซึนะ:คุณอาสึนะ
โคโนกะ:เซ็ตจัง
เซ็ตซึนะ:คุณหนู
ฮารุนะ:เหนื่อยน่าดูนะ เซ็ตจัง
ยูเอะ:ทางออกนี่ ตามแสงมาทันแล้วล่ะค่ะ
เนกิ:ดีล่ะ

หน้าที่ 12

เพื่อนๆ:อ๊ะ
เพื่อนๆ:อะไรน่ะ
เพื่อนๆ:กว้างสุดๆเลย
เพื่อนๆ:นะ นะ นี่มันอะไรกันเนี่ย
เพื่อนๆ:นี่มันอะไรกันน่ะ ทำไมซากโบราณสถานขนาดใหญ่แบบนี้ถึงได้มาอยู่ใต้โรงเรียนได้ล่ะ
เพื่อนๆ:จะรู้ได้ไงล่ะ
เพื่อนๆ:ทุกคน ทางโน้นไงส่วนใจกลางน่ะ
เพื่อนๆ:ส่วนที่เหลือสุดท้ายของพลังเวทย์มนต์ของต้นไม้โลก
เพื่อนๆ:อือ นี่ก็อาจจะเป็นซากโบราณสถานที่สร้างเอาไว้สะสมพลังเวทย์มนต์ของต้นไม้โลกก็ได้นะ
เพื่อนๆ:นั่นจะเป็นอะไรก็ช่างมันเถอะรีบเข้าสิ
เพื่อนๆ:วิ่งเข้า วิ่งเข้า
เพื่อนๆ:นั่นคือเป้าหมายของจริงแล้วนะ
เพื่อนๆ:ถ้าไม่รีบล่ะก็เจ้าจิ้งจกนั่นก็ตามเราทันกันพอดี

หน้าที่ 13

ยูเอะ:คะ คุณคาโมะ ดูสิคะ ส่วนใจกลางนั่น
คาโมะ:อึก หรือว่าจะเป็น
เพื่อนๆ:มันมาแล้วล่ะ
เพื่อนๆ:ตะ ตัวใหญ่จริงๆ *มันกางปีกออกได้ถึง 30 เมตรเลยเหรอเนี่ย*
เพื่อนๆ:เป็นไปไม่ได้หรอก เป็นไปไม่ได้แน่นอน
คาโมะ:ลูกพี่ แคซซิโอเปียร์ล่ะ
เนกิ:ใช้ได้อยู่
คาโมะ:ดีล่ะ เอาเลยลุยเลย
เนกิ:คุณคาเอเดะยังไม่มาเลยนะครับ
ยูเอะ:มันจะบินแล้วนะคะ
ฮารุนะ:ไม่ได้การแล้วล่ะ ไม่ไหวแล้วไปเลยเถอะ
เนกิ:ไม่ได้ครับ ต้องรอคุณคาเอเดะก่อน

หน้าที่ 14

คาเอเดะ:ถ้าข้าพเจ้าล่ะก็อยู่นี่แล้วเจ้าค่ะ
ตัวอักษร:ขออภัยนะเจ้าคะ
เนกิ:คุณคาเอเดะ
คาเอเดะ:ขอโทษที่ให้รอนะเจ้าคะ
เนกิ:ไม่หรอกครับ ทันเวลาเป๊ะเลยครับ
คาโมะ:ทุกคนมาพร้อมแล้ว ไปกันเลย
คาโมะ:ทุกคนจับมือกันไว้นะ
คาโมะ:ห้ามปล่อยเด็ดขาดล่ะ
คาโมะ:อืม
คาโมะ:เป็นอะไรไปเหรอลูกพี่
เนกิ:*กลับไปทั้งๆแบบนี้มันจะดีจริงๆเหรอ*
เนกิ:*การที่จะหยุดยั้งคุณเจ้ามันจะเป็นเรื่องที่ถูกต้องรึเปล่านะ*

หน้าที่ 15

เพื่อนๆ:เดี๋ยวนั่น
เพื่อนๆ:มันมาแล้ว มันมาแล้ว
คาโมะ:ลูกพี่ตอนนี้จะมามัวชักช้าอะไรอีกล่ะ
คาโมะ:เร็วเข้ากดเลย
เนกิ:*จะกลับไปแล้วตอนนี้ล่ะนะ*
คาโมะ:ลูกพี่
เนกิ:*เพราะเหตุนั้นทุกคนก็เลยมาช่วยผม*
เนกิ:ทุกคนจับกันไว้นะครับ
เนกิ:จะไปล่ะครับ

หน่าที่ 16

หน้าที่ 17

หน้าที่ 18

คาโมะ:ไม่เหมือนอย่างเคยนะเนี่ย
เนกิ:ทุกคนอย่าปล่อยมือเด็ดขาดนะ
คำโปรย:พรรคพวกของเนกิสุดท้ายก็กลับไปยังอดีต ในที่สุดการปะทะกันกับเจ้าอย่างพร้อมหน้าก็จะเริ่มขึ้นแล้ว